Сяргей Харэўскі нарадзіўся 5 кастрычніка 1967 году ў Менску. Гісторык мастацтва, культуроляг, мастак. Скончыў сярэднюю школу №26 з мастацкім ухілам. Кажа, што аб'езьдзіў шостую частку сьвету ад Ірана да Ціхага акіяна. Скончыў мастацкую вучэльню ў Менску, Акадэмію мастацтваў у Пецярбургу, цяпер выкладае ў Эўрапейскім гуманітарным унівэрсытэце (Вільня). У мастацкай вучэльні зь ім разам вучыліся Ігар Варашкевіч, Тодар Кашкурэвіч, Лявон Вольскі. У час вучобы яго называлі «дыск-жакей Сяргей». Ён правёў першую ў нашай гісторыі беларускамоўную дыскатэку. Вёў канцэрты «Мроі» ды іншых беларускіх гуртоў. Аўтар «Нашай Нівы» з моманту яе аднаўленьня, вёў праграму «Галерэя Свабоды» на радыё Свабода. Аўтар кнігі «Зьвяры-суайчыньнікі». Пра беларускую музыку кажа так: «гэта дыямант, які ня мае аправы» і шкадуе, што ўжо згублена калясальная спадчына – ад твораў Напалеона Орды да беларускага джазу і року 60-х.
Невыпадкова амэрыканскія музычныя прэміі падзеленыя на ангельскамоўныя і гішпанамоўныя. Хто чуў heavy-metal, напрыклад па-італьянску? Наколькі нечаканым можа быць эфэкт ад зьмены мовы, сьведчаць досьведы Кульлінковіча й Пугача… Гэта іншая якасьць. Іншыя магчымасьці. І… іншае гучаньне нават музыкі.
Відавочна, з гэтае падборкі «выломваюцца» Аруцюнаў з «Крамай» і «Сузор'е»… Экспэрымэнт «Крамы» з расейскім блюзмэнам выйшаў вельмі ўдалым. Відаць, што Аруцюнаў быў не абцяжараны разуменьнем, што пяе клясіку беларускага року. Ён выканаў песьню вольна ды ўнёс у яе сваё, асабістае. «Крама» і «Сузор'е» - гэта стары, добры рок, інтанацыйны сьпеў, артыстызм, упэўненае выкананьне тых, хто даўна стаіць на сцэне й дакладна разьлічвае на пэўны эфэкт у аўдыторыі. Гэта цяжкая вага, таму іх адразу трэба вылучыць наперад. Хоць, разумею, што гэта анахранізм. Спаборнічаць мусяць маладзёны.
Маладзёны ж, па-мойму, разьмяркоўваюцца так:
Dali. Я люблю тваё неба шэрае
Termin X. Чароўны мур
Nevma. Ня веру табе
Сьцяна. Калыханка
Гудвін. Дайце шанец
P.L.A.N. Растаньне
Aвангардшкола. Сінявокая
Акропаль. Requiem
Pragnavit. У маёй крыві
Глюкі. АntiEMO (Parket)
Мне сымпатычныя дасьціпнікі з «Авангардшколы», але гэта відавочна падзелка для якога капусьніка. Я, з дуру, нават быў паспрабаваўшы падпраўляць іхную паэзію… Каб гэта быў экспромт на матыў «Suzanny», то пасьмяяліся б разам… Але іхнае дуркаваньне відавочна не арыгінальнае музычна й убогае паэтычна…
Pragnavit ды іх песьня «Ў маёй крыві» добра бы ўспрымалася разам з адпаведным відэашэрагам. А так - яна задужа інфэрнальная. А калі згадаць адкуль гэтая манера бярэцца, то згадка будзе не на карысьць нашых. Гэтакі адэкалён «Прэтэнзія»… Ён пужае, а я ня веру!:)
Болей за астатніх мне даспадобы Dali, Termin X, Nevma… Іхныя кампазыцыі насамрэч лёгка ўспрымаюцца, запамінаюцца. Іх можна нават разабраць на цытаты!
Усіх астатніх можна перамяшчаць у залежнасьці ад настрою. Ёсьць і эпігонства, але ёсьць і шчырасьць. Цешыць артыстызм і жаданьне данесьці пачуцьцё… Відавочна бракуе жывых канцэртаў. Бракуе многім і культуры мовы.
З павагаю й любоўю,
Сяргей Харэўскі, культуроляг, магістар гісторыі мастацтваў
