Генадзь Мікалаевіч Бураўкін нарадзіўся ў 1936 годзе. Скончыў аддзяленьне журналістыкі філфаку БДУ. У 60-х працаваў карэспандэнтам газэты «Праўда» ў Беларусі, потым рэдагаваў часопіс «Маладосьць», дзе друкаваліся ў той час Васіль Быкаў, Алесь Адамовіч, Янка Брыль. У 1961 годзе прыняты ў Саюз пісьменьнікаў СССР. У 1972 годзе атрымаў прэмію Ленінскага камсамолу за адлюстраваньне ў сваіх вершах моладзевай тэматыкі. Ад 1978 да 1990 году стаяў на чале дзяржаўнага тэлебачаньня і радыё БССР. На пачатку 90-х прадстаўляў Беларусь у ААН. Экспэрт ТГ - аўтар шматлікіх папулярных песень. У іх ліку - «Зачараваная», «Завіруха», «Больш табе я не пазваню» і, вядома ж, «Калыханкі», што больш за 20 год гучыць на ТВ. Больш за ўсё экспэрта бянтэжыць засільле банальнай папсы на беларускай сцэне і абыякавасьць шмат каго з артыстаў да беларускага слова.
Бясспрэчна, што я перш за ўсё ўслухоўваўся ў тэксты песень. І тут асаблівых адкрыцьцяў не сустрэў, хаця мне заўсёды ў «музычнай прадукцыі», даруйце за бюракратычную фармулёўку, хочацца чуць пра што гавораць, ці шэпчуць, ці крычаць тыя ўдзельнікі музычных гуртоў. Мне бы хацелася, каб у гэтых песьнях было болей паэтычнасьці, болей падтэксту, а не прамога тэксту (хоць у некаторых рэчах гэта і павінна быць). З таго, што мне спадабалася вылучу некалькі твораў.
Па-першае, гэта рэпэр Гудвін зь песьняй «Дайце шанец». Выдатны парыў зрабіць такі твор. Спадабалася, што на пачатку і пры канцы твору тут скарысталі выдатныя бесьсьмяротныя словы Багушэвіча, якія выдатна прасьпяваныя дзявочым голасам. Яны сапраўды пакідаюць сьлед у душы. Хоць сама рэп-чытанка, канечне, далёка не таго ўзроўню.
Хачу падтрымаць і «Песьняроў» з «Распавядальнай», якія намагаюцца ісьці ў новым альбоме, з новым складам у традыцыйным рэчышчы. Але ж трэба шукаць і новае, бо тое, што я пачуў на ТГ – усяго рэха тых мулявінскіх рэчаў. Гэта ўжо стала фактам нашага беларускага мастацтва і нават нашага духоўнага жыцьця. Новым «Песьнярам», каб таксама нешта пакінуць пасьля сябе, трэба ісьці далей.
Падалася мне цікавай «Сінявокая» ў выкананьні «Авангардшколы». Ня буду лезьці ў глыбінныя рэчы адносна падобнасьці іх музыкі да «Сюзанны» Чылентана. Яна цікавая па задуме, цікавая, як спроба знайсьці інтанацыю. Мне сымпатычны такі іранічны падыход, з дапамогай якога музыкі кажуць пра вельмі важныя рэчы. Хоць выглядае твор яшчэ сырым ды шмат непісьменнага ў тэксьце.
Песьню «AntiEMO» пераможцаў тура – гурта «Глюкі» я ўспрыняў даволі спакойна і агульнай захопленасьці не падзяляю, хоць і ўбачыў некалькі сымпатычных момантаў. Мне падалося, што яны ідуць ужо ў звыклым музычным рэчышчы, яны могуць мець сваіх прыхільнікаў, пасьпяхова выступаць, але цяжка назваць іх сапраўдным адкрыцьцем.
Цешыць тое, што шмат удзельнікаў тура прадстаўляюць ня толькі Менск, але і Берасьце, Магілёў і нават Слаўгарад, Стоўпцы і Смалявічы! Вельмі прыемна, што зьяўляюцца гурты някепскага ўзроўню ня толькі ў сталіцы.
Я баюся даваць ацэнкі, тым больш катэгарычныя, бо магчыма не зусім дакладна ўлоўліваю настрой моладзі, якая галасуе за гэтыя гурты. Адзначу толькі, што ў іх песьнях не хапае ўзроўню – музычнага і паэтычнага, навізны, бо шмат з пачутага ў 2-м туры мне нагадвала нешта. І мне не хапіла ўсё ж «беларускасьці» – той, якая колісь была ў «Песьнярах», а цяпер ёсьць у «Крамы» і «Палаца».
Пажаданьне ў мяне да ўдзельнікаў туру адно – працаваць, ісьці заўжды наперад і не апускацца ніколі да нечага звычайнага, бо творчасьць – яна заўжды імкнецца ўвысь.
Генадзь Бураўкін, для «Тузіну Гітоў»
