Віктар Дзятліковіч, карэспандэнт расейскага тэлеканалу РТР, адзін з стваральнікаў сайту групы N.R.M., аўтар кнігі “Іх Мроя. Іх N.R.M.”. Віктар зацікавіўся беларускай музыкай яшчэ калі працаваў у беларускіх СМІ ў мінулым стагодзьдзі, сталы наведвальнік “Тузіна Гітоў” з часоў яго стварэньня, не прапускае ніводнага “Басовішча” і надта любіць творчасьць Лявона Вольскага. Аўтар першай біяграфічнай кнігі пра беларускую рок-музыку.
Прызнаньне раблю адразу – сам я галасаваў два разы, і хацеў трэці – каб паўплываць на цікавую барацьбу за першае месца. Вельмі карцела. Але так і не прагаласаваў, бо да канца не вызначыўся з безумоўнымі сымпатыямі між пары лідэраў. Спачатку схіляўся на бок “Нагуаль”. «Калхідара» - лёгкая, сьветлая песьня. Тая лёгкасьць спачатку зачапіла больш, чым «аптымізм у лоб» ад IQ48. Але толькі спачатку. Калі слухаеш больш, разумееш розніцу паміж песьнямі: «Калхідару» добра паставіць фонам, гэта музыка для падтрыманьня настрою, а «Сьвятло ў цемры» – для стварэньня настрою. і тое і тое – добра, таму паміж дзьвюма добрымі песьнямі я выбар не зрабіў. Тым больш, што былі песьні і лепш.
Mой першы голас быў за «Сьцяну». Шчыльны, моцны саўнд. Ніводная іншая песьня гіт-параду не валодае такой энэргетыкай. Шостае месца тлумачу толькі працяглым знаходжаньнем у гіт-парадзе. Мо крыху надакучыла слухачам?
Другі мой голас – за “Iris7”. Сьвежая, паветраная песьня. Вельмі спадабалася. Дзе-нідзе, праўда, адчуваецца штучнасьць беларускай мовы вакалісткі, але гэта не ўплывае на атмасфэру, якую стварае песьня.
Ад песьні “Tav.Mauzer” – самыя супярэчлівыя уражаньні. Драйв спадабаўся, а тэкст для мяне так і застаўся загадкай. Куды гэтыя танкі ідуць, зь якой нагоды неба павінна яго душыць і чаму б яму ня выпіць, калі ён яшчэ цьвярозы?
“Ляці за край” Partyzone – шэрая песьня. Абсалютна не зачапіла. А ні музыкай, а ні тэкстам. На маю думку мусіла адразу зьнікнуць з гіт-параду. Як і Imprudence. Ніколі не зьяўляўся прыхільнікам Gods Tower. Мо таму галава пачынае балець ужо на першай хвіліне. Што ужо казаць пра апошнюю. Думаў - мо першае уражаньне. Прымусіў сябе праслухаць раз 10 – не дапамагло. А вакал, які гучыць быццам з сутарэньняў ды яшчэ а-ля прафэсар Лебядзінскі – гэта апошняя кропля. 12-е месца!
Зь песень, што выбылі з гіт-параду, справядлівы лёс напаткаў толькі zygіmont VAZA. Зь першых словаў пачуў выразныя алюзіі з «Польскім бізнэсам» «Крамы». Параўнаньне аказалася яўна не на карысьць Contraбанды.
«Праваджала маці сына» - чарговае пацьверджаньне прафэсыяналізму «Палацу», але, на жаль, ня больш за тое. Першы раз слухаў з думкай «цікава, чым зараз «Палац» займаецца». Аказалася амаль тым жа, чым і 10 год таму, калі мне гэтая музыка была бліжэй чым зараз. Але цяпер, калі хочацца ўзгадаць тыя часы, аддаю перавагу першым двум альбомам “Krіwі”.
“Чукча” ад «Зьмяі». Крыху засмуціла мешаніна са стыляў, але нішто такая песенька. У складанцы можна паслухаць. Але ўвесь дыск наўрад ці вытрымаў бы.
“Ападкі” ў выкананьні гурта «Глюкі» - галоўная несправядлівасьць туру. Хаця свае «15 хвілінаў славы» (і нават болей) гурт атрымаў. «Ападкі» - вясёлая, энэргетычная песенька, дзейнічае амаль як «Red Bull». Але ў спробах скінуць з п’едэсталу састарэлых рокераў зьлейшымі трэба быць. А то наслухаліся «адстою» і патрапілі пад уплыў. Нейкае «каханьне пад ападкамі» (дакладней, «нуда пад ападкамі») атрымалася. Так і да чарапахаў можна дакаціцца. Трымайцеся!
З павагай, Віктар Дзятліковіч
