Нарадзіўся ў 1959 годзе ў Вільні. Скончыў факультэт фізыкі Віленскага ўнівэрсітэту. Працаваў тэле- і радыёвядучым музычных праграм на Літоўскай ТВ і розных FM-cтанцыях. Прадусар літоўскіх фэстываляў "Літуаніка" (1985), "Блюз-форум" (1987), "Lithuania Rock March" (1986-88). Арганізатар "The Worst Bands Contest" (1988-1998), фэстываляў "Вільня-Рок" (1989, 2003), "Shok Parade" (1998) ды інш. У розныя годы выступаў арганізатарам балтыйскіх тураў савецкіх, літоўскіх і замежных рок-зорак (зладзіў туры гуртоў "Кіно", "Звукі Му", "Анціс", Горана Брэгавіча, Sonic Youth, Tito & Tarantula ды інш.). Выкладаў курсы "Гісторыя поп-музыкі" і "Музычны мэнэджмэнт" у Віленскай кансэрваторыі (1996-2004) і ў Віленскім каледжы (2004). Аўтар музыказнаўчых артыкулаў па гісторыі сусьветнай і літоўскай поп- і рок-музыкі. Працаваў крэатыўным дырэктарам кампаніі "LOS Centras", па заснаваньні лэйбла "Зона" (1991) працаваў у ім выканаўчым дырэктарам, з 2005 году дырэктар "Zona Records" у Рызе (Латвія). Пэрыядычна заходзіць на "Тузін Гітоў", бо жыва цікавіцца музыкай суседзяў.
Тым цікавей было праслухаць адразу тузін актуальных беларускіх выканаўцаў, якія прэзэнтавалі самыя сьвежыя свае песьні. Але ж добрая справа, калі арганізатарам гіт-параду ўдаецца зьбіраць штотур новыя песьні, хоць выглядае тое толькі на віртуальную ратацыю. Маю спадзеў, што я патрапіў не на самы ўдалы тур, і тое, што пачуў – гэта не рэальны прэзэнтабэльны BY-top.
Пачну з таго, што мяне ўсьцешыла. Гэта тое, што ўсе (!) песьні выконваюцца па-беларуску. У Літве ўжо даўно дамінуе англамоўны рок і вельмі складана ўгаварыць гурты мець хоць бы дзьве песьні на сваёй мове. А па-ангельску без акцэнту мала хто сьпявае. Для іх ня так важна напружвацца, каб ствараць прыстойныя тэксты. З тэкстамі ў беларускай музыцы, наколькі я здолеў разабрацца ў беларускай мове, далёка ня ўсё ў парадку. Паўсюль гарадзкая адчужанасьць, смурныя вуліцы, рэвалюцыя з маўзэрамі... Прычым тыя ж штампы пераходзяць з тэкстаў песень нават у назвы гуртоў.
Што да музычнага складніку, то тут таксама пачну са станоўчага. У асноўным я пачуў даволі прыстойнае музычнае выкананьне (наколькі дазваляе фармат mp3) і нармальны ўзровень запісу матэрыялу. А вось са стылістыкай справа выглядае куды горш. Большасьць песень гэтага тура на ТГ міжволі падзяляецца на дзьве групы – няўдала зьведзены немудрагелісты фольк-рок ды заімшэлы папсовы radio-friendly хард-рок з адгалінаваньнем на ня менш нафталінавы рэп-рок.
З гэтай цьмянай масы найбольш вылучаецца “Калыханка” гурта “Tav.Mauzer” з простай прыгожай аранжыроўкай на гітару ды смычковыя і натуральным вакалам. Толькі патэтыка тэксту пра край ды сваё прызначэньне псуюць уражаньне. Ці не клясычны гэтай нейкі верш выпадкова, бо па-мойму ўжо мінімум як поўстагодзьдзя ніхто такіх твораў ня піша. У прадусаваньні ды запісу ёсьць да чаго дачапіцца: кароткае рэха, што блукае (мажліва эфэкт mp3?), незразумелая роля ўстаўкі зь нізкім мужчынскім голасам, адсутнасьць добрага трып-хопавага біту.
Другое месца даю “Крамбамбуле” за песеньку “Таварыш Маўзэр” у рэчышчы польскага ска 80-х гадоў. Але, як для мяне, псэўдапалітычны тэкст – жахлівы і зусім ня ў стылі жаночыя падпеўкі. Трэцяе месца аддаю :B:N: за дынамічную рок-баляду “Дажджамі” з выдатным вакальным дуэтам. Сябрук мне сёньня сказаў, што такая музыка вяртаецца ў моду, так што мацуйцеся!
Давід Блюўштэйн, для "Тузіна Гітоў"
