Вынікі 10-га тура на “Тузіне Гітоў” камэнтуе тэле- і радыё-вядучая Тамара Лісіцкая.
Зь беларускай музыкай Тамара знаемая даволі блізка. Апроч таго, што яна ўзяла безьліч інтэрвію ў музыкаў, дык яшчэ зусім нядаўна выканала песьню дуэтам з Уладзімерам Пугачам. Дарэчы, гэтая песьня, прасьпяваная на беларускай мове, увойдзе ў новы альбом групы J_морс, што мае выйсьці ў гэтым годзе. Стаць экспэртам “Тузіна Гітоў” Тамара пагадзілася з задавальненьнем, зазначыўшы, што яна добра ведае гэты сайт і зьяўляецца трывалым ягоным наведнікам.
1. Самае ўжывальнае слова ў тэкстах прадстаўленага тузіна песень – вайна. Ёсьць пра што паразважаць.
2. Такое адчуваньне, што пераважная большасьць музыкаў запісваліся на адных і тых жа інструмэнтах у адной студыі, у аднаго гукарэжысэра. Проста зьмяняліся рукі і галасы, але атмасфэра студыі і саўнд амаль аднолькавыя
3. Мне спадабалася ўсё. Нешта больш, нешта меней, а нехта – вельмі!
“Drum Ecstasy” зрабілі чарговую спробу вынайсьці крычэлку да футбольнага матчу паміж камандамі Дабра і Зла. Шчыльна, якасна, асабліва, калі ўлічыць, колькі там унутры жывых бубнаў і як няпроста іх пісьменна данесьці. Асабіста са мной падчас праслухоўваньня гэтай песьні адбыліся тры фантазіі: па-першае, я яўна адчула прысутнасьць недзе побач “Chemical Brothers”. Па-другое, паверыла ў перамогу нашых на чэмпіянаце сьвету па футболе. Па-трэцяе, выразна ўзгадала адну навагоднюю вечарыну, на якой “Drum Exctasy” былі запрошанымі зоркамі, і ўсе трыста клеркаў і чыноўнікаў зь іх глямурнымі лэдзі выбеглі на танцпол, і з палаючымі паглядамі танчылі самыя шаманскія танцы ў сьвеце.
“Глюкі” з “Ападкамі” – гэткі імпэтны мутант гард-арт-гоп-кора. Калі бы ўсе актыўныя маладыя людзі пераключыліся з дробнага крыміналу ды адміністратыўных парушэньняў на стварэньне такой музыкі, было бы шчасьце!
“Imprudence” стварылі манумэнтальны гатычны твор, у якім зьмешалася ўсё сьвецкае – і “Yes”, і Сатрыяні, і Тоні Брэкстан, і “Guns-n-Roses”, і “Nirvana”, і прафэсар Лебядзінскі. Памер кампазыцыі – амаль дзевяць хвілін – адразу тлумачыць некамэрцыйную пазыцыю аўтара. Хвіліны да шостай гэтая чароўнасьць падаецца ўпэўненым сьцёбам, але потым раптам паўстае драматычныя ноты шэпту на тую ж тэму – малітва Багам. Надта ўразіла! З трагіфарсу тэма адразу перайшла ў глыбокую плынь. Спадзяюся, нам гэта дапаможа...
ЗЫ. У адзін момант падумалася: а ці не Крывашэеў гэта, во дае!
“Отпетыя мошеннікі” маглі бы выглядаць такім жа чынам, як “IQ48” са “Сьвятлом у цемры”, калі бы сутыкнуліся з нашымі рэаліямі і пры гэтым іх IQ быў бы, як у Шэран Стоўн, - пад 170. Сымпатычнае зьліяньне хіп-хопу, поп-року і срэднеземнаморскага саксафону. З недахопаў – некаторае адчуваньне запісу, а ня вольнага існаваньня ў прасторы.
“Шостае падарожжа” Касі Камоцкай крыху патаснае, крыху намінальнае, але – як гэта заўсёды бывае з паважанай Касяй – празрыста і прыгожа. Сьпявачка карыстаецца тым жа “надрыўным” прыёмам, што і Бэла Ахмадуліна. Магчыма, гэта ня ўсім падабацца, але усім падабацца тут ніхто не зьбіраўся.
Песьня “Праваджала маці сына” групы “Палац” – вельмі, вельмі! Алег Хаменка заўжды быў малайчынам, але цяпер пераўзыйшоў сябе. Я слухала яго пасьля доўгага перапынку, ледзьве ня плакала. Адразу ад усяго. Выдатны, сочны вакал, пранізьлівая тэма, гітара і гармонік б’юцца ў адчаі. Яшчэ мне падалося, што ў дадзеным выпадку Алег інтануе крыху па-шадзькоўску, што нічога не зьмяняе, але А.Шадзька я люблю.
“Там” – наш адказ “Технологии” і шмат якім яшчэ таварышам з той жа нацэначнай катэгорыі. “Паўднёвы вецер” выконваюць дзіўны патрыятычны дэнс. З усіх прадстаўленых мне на суд кампазыцый, гэтая азадачыла болей за ўсіх, але, магчыма, я проста нічога не разумею ў сучаснай музыцы?
“Сьцяна” мае шчыльны саўнд, добрую агрэсыю, цікавы дамскі бэк-вакал, нечаканыя духавыя. Усё добра, толькі ў кроку ад нейкага шчырага прызнаньня, але гэты крок не робіцца.
“Tav.Mauzer” – “Брудная вада”. Калі не зважаць на момант “аднолькавага гукарэжысэра”, можна сьмела ахутацца ў лепшую з прадстаўленых дэпрэсыю. Пранізьлівая лірыка, пасьля праслухоўваньня яшчэ хвіліны дзьве было сумна і вусьцішна.
Usplesk – “Мара”. Цікавы вакал, якасныя гістэрычныя галасавыя штучкі. Вельмі хочацца пабачыць, як гэта выконваецца ўжывую.
За ўсёй гэтай “Contraбандай” адчуваюцца сьпелыя музыкі “zygimont VAZA”, якія дагэтуль адданыя ідэям гард-року. Яшчэ падалося, што вакаліст зьяўляецца сваяком Сяргея Шнурава. Сьмешная па-добраму тэма.
“Чукча” групы “Зьмяя” выпраўляе на Якуцкія горы...Усходнія сады... Шыкоўны вакал, асобныя аплядысмэнты. Чарговы партрэт вайны, напісаны яркімі, дзіўнымі, псыхадэлічнымі фарбамі. Выдатная музычная праца, хаця... Вайны ўсё роўна не павінна быць!
З павагай, Тамара Лісіцкая
