Юры Гумянюк нарадзіўся ў 1969 годзе, скончыў аддзяленьне паляністыкі Гарадзенскага дзяржаўнага ўнівэрсытэта. Зьяўляецца сябрам Таварыства вольных літаратараў, Саюза беларускіх пісьменьнікаў і Беларускага ПЭН-цэнтру. Першая кніга ягоных вершаў ("Водар цела") была выдадзеная ў 1992 годзе, потым былі кнігі "Твар Тутанхамона" (1994), "Рытуал" (1999), "Вуліца тыгровых архідэяў" (2003), аўтар раману "Апосталы нірваны" (1995). Працаваў загадчыкам літаратурнай часткі Гарадзенскага тэатру лялек, у газэце "Пагоня", у беластоцкім выданьні "Czasopis". Аўтар тэкстаў гарадзенскага рок-гурта "Айша" і гурта "Кадэцкі корпус" (Полацак). Экспэрт прызнаецца, што заўжды зьяўляўся аматарам беларускай музыкі, якой часьцяком не ставала ўвагі. "Тузін Гітоў", на яго думку, робіць дзеля яе папулярызацыі часам проста немагчымае.
На дзіва, расклад кампазыцыяў на гіт-парадзе супаў з маімі ўпадабаньнямі. І я рады, што густы “тузінгітоўскае” публікі амаль такія самыя. Хаця ўсё гэта вельмі суб’ектыўна і адносна.
Osimira – выдатны фолк. Якраз тое, што трэба. Ёсьць атмасфэра, нейкі подых архаічнасьці. У мяне чамусьці ўзьнікла пачуцьцё настальгіі па тых часах, калі я захапляўся музыкай Dead Can Dance. Хаця паралеляў праводзіць ня варта...
Tav.Mauzer – настраёвая, вельмі густоўная, узьнёсла-рамантычная калыханачка. Мусіць таму і спадабалася публіцы. Паспрабую і я пад яе засынаць... не - лётаць у аблоках!
:B:N: – задажджыліся дарэшты. Месцамі, пакаціла, а месцамі... Калі пад настрой, дык пакаціць...
Like a Gossamer + Tarpach – люблю са школьнае парты heavy metal, дагэтуль слухаю Iron Maiden ды ўсё, што ў мэтале гучыць багата і шыкоўна...
Кrama – ну што тут скажаш, стары добры рок для 40-гадовых.
Вайцюшкевіч – прызнаюся: мой любімы беларускі выканаўца. Ды ня толькі таму што з Гарадзеншчыны родам. Цярпець не магу так званы расейскі “шансон”. Лепш бы гэтыя “тугавухія” шансаманы ўслухаліся ў баляды Вайцюшкевіча!
Алмазны фронт – так, хлопцы, шчыруйце, у Беларусі reggae яўна не хапае! Мне б асабіста хацелася, каб вашыя гітаркі пабольш “квакалі”...
ZET – Вольскі ва ўсіх іпастасях ёсьць Вольскі. Што тут скажаш. Але гэта не мая песьня.
Indiga – усе беларускія рок-гурты з жаночым вакалам цікавыя. Але бегчы з Indiga я не зьбіраюся, бо, як бачна па выніках гіт-параду, далёка не забяжыш і высока ня скочыш...
Штрих-Кот – такая міленькая і салоденькая песенька! Шкада, што ня ўзьнёслася вышэй...
Увогуле, я й ня думаў, што назіраньне за гіт-парадам – такая файная забава!
Юры Гумянюк, для ТГ
