Алег Ціханаў - асоба для беларускага шоў-бізнэсу - унікальная. Хаця бы з той прычыны, што ён зьяўляецца ня толькі музыкантам, але і арганізатарам шэрагу вялікіх фэстываляў, стваральнікам уласнага мэдыя-фонду, рэжысэрам і мэнэджарам/прадусарам/дырэктарам васьмі (!) гуртоў. Як музыка ён граў у гурце "Вруцелето" (Гомель, 1996-99), потым заснаваў гурт "Зелень дарог" (Віцебск, 1999-2005), на сёньня выступае сольна разам з сэсійнымі музыкамі. Арганізаваў фэстываль "Усевольны" (1999, 2000) і штогадовыя "Юркі", "Сьвяткі на Калядкі", "Лужайка", таксама спрычыніўся да арганізацыі фэстывалю "Славянскі базар" (Віцебск), "Фолк-Рок-Форум" (Масква), "Фолк трёх столиц" (Пецярбург), "Вольныя танцы" (Менск, Віцебск, Ворша, Гомель) ды інш. На сёньня займае адразу восем пасадаў у розных музычных калектывах. Дырэктар гуртоў "Osimira" (Магілёў), "Как" (Віцебск), "Jenova" (Віцебск), "Бан-Жвірба" (Гомель), мэнэджэр гуртоў "Гурзуф" (Менск), "Vermicceli Orchestra" (Пецярбург), "Мало места" (Гомель-Менск). Аўтар рок-опэры "Сьпёка". Рэжысэр рэклямных ролікаў і маламэтражных кінафільмаў "І будзе ясьней сонц
15 БМА-касэтаў на тыдзень у краме “Аўдыё-відэа Бокс” на Першамайскай, 23 у Гомелю рабілі свой назапашвальны пі-яр унёсак у разьвіцьцё беларускамоўнай музыкі. Потым першы наклад “Вольныя танцы” ў Супрановіча – вось гэта дыск! Малайчына, Віталік. А якая песьня ў фінале…”Гомельскі вальс”… – вось тая музыка, якая ўлюбляла, якая змушала даць веры моладзі ў правільнасьць выбару слухаць ня тое, што з Усходу – а нашае, роднае. “Слухай сваё!” – геніяльна. Прапаную Супрановіча намінаваць на якую-небудзь сур’ёзную прэмію за вялізарны ўнёсак у разьвіцьцё беларускамоўнай музыкі. Бяз жартаў (ня ведаў, як гэта сказаць раней). Натуральна, потым зьявілася ўсё-усялякае. Але справа была распачатая тады.
І, божухны мае! Цяпер, калі я вырашыў ізноў праслухаць што нам падрыхтавалі на сёньня – я ў большай ступені расчараваўся. У пагоні за моўным падабенствам музыкі забыліся на якасьць і тым больш на тое, што адной Польшчай і супэрвелізарнай разнастайнасьцю тамтэйшых фэстываляў, на якіх папросту не перамагчы немагчыма, - сытым ня будзеш!
Ня ўмееш сьпяваць, пісаць, вымаўляць, запісваць, жыць і быць у душы Беларусам, любіць яе, услаўляць яе – Беларусь – саступі дарогу! – бо яшчэ ж ёсьць людзі!
Мову трэ шанаваць, бо яна тое неад’емнае, і кожнае слова ёсьць здабытак…
Абшар. “Рок-н-рол”. Дваровы рок-н-рол. Чамусьці згадалася песьня года 96-га ў Дарафеевай: “Днём, ўвечары і ў начы, ля-ля-ля, рок-н-рол”. Маладосьць – гэта здорава, але давайце зробім асобны тур для падобных камандаў.
Тацьцяна Беланогая. “Дзеці неба”. Ня надта люблю ранейшую творчасьць маскоўскай “Мельніцы”, але ж надта нагадвае – Хелавісу – манерай. Не зьдзіўлюся, калі ў аўдыётэцы Тацяны ёсьць творы згаданай сьпявачкі. А калі няма, то соры. У тур з “Абшарам”!
:B:N:. “Дажджамі”. Такі дваровы чыста пацанскі тэкст – раптам быў не расчараваў – але што ж гэта?! Ён пераўтварыўся ў дастаткова слушны рок-гіт – фарматны. Калі бы дагэтуль працаваў на радыё, то абавязкова паставіў бы ў этэр!
Такія песьні, як у “Indiga” хочацца больш чуць і мець магчымасьць пампаваць з інтэрнэту:). А хто ў іх прадусар?
“Краму” даўно люблю. “Бяжы, хлопец”, - песьня, якая са мной назаўжды ў вандроўках і на вуснах маіх. Але ж гэтая прэзэнтацыя – “Неба – лёс арла” – усё ж не ахці. Прыгожа тут: “Ляжа пад крылом цішыня”.
Pete-Paff. Дзіва, але ўсе, хто слухаў разам са мной “Цок-цок-цок” сказалі, што вось гэта песьня, якая падабаецца. А мяне напружвае такая творчасьць. Хаця, а чым яшчэ займацца самадастатковаму Піту.
to Pеte: як там віцебскія домры жывуць?:)
“Бацькаўшчыну” гурта “Recha” пакіну беееееез-з-з-з-з камэнтароў. Мая Беларусь – багацейшая (гл.вышэй). Шалкевічу – паклон. Во, дзядзька! Дзякуй! А вось пераможцы – “Калыханка” у выкананьні “маўзэраў” не спадабалася. Няўжо нас сьпяваць не навучылі, нотку трымаць? А няўжо словаў беларускіх гучных не знайшлося? Што гэта за маскальнутасьць у голасе і тэксьце? Даруйце, але хто за іх галасуе?
Ой-лай-ла-лай! Вайцюшкевічу зь яго “Морам” – зачот! “Zet” – гэта па-наску! Хацелася бы пачуць, дакладней – зьдзівіцца новай песьні “Znich”. З часоў “Язычнік я” прайшло немала часу. Але не атрымалася…
Самае прыемнае ў гэтым туры тое, што гурты зь якімі мы рабілі канцэрт ў жніўні 2001-га ў гарадзкім паселішчы Сасновы бор, што на Сьветлагоршчыне – яшчэ дагэтуль жывуць. І няхай канцэрт скончыўся не зусім удала зь лёгкай рукі гітарыста гурта “Бан Жвірба”, але згадваецца адзін прыемны момант: калі мясцовыя жыхары прыйшлі на разборкі і спыталі ў мяне і Сяргея Трухановіча, які стаяў побач: “Вы хто?”, Сяргей шчыра адказаў: “Мы – Крама!”. І вось тады я зразумеў, што “Крама” – народны гурт, бо нават самыя адважныя гопнікі сказала: “Так, мы ведаем гэтую групу”:).
Пры канцы склаў свой “Тузін Гітоў"
1. Бяжы са мной
2. Дажджамі
3. Горад
4. Мора
5. Неба – лёс арла
6. Лаў сторы
7. Беларусь
8. Цок-цок-цок
9. Дзеці неба
10. Рок-н-рол
11. Калыханка
12. Бацькаўшчына
Алег Ціханаў, для “Тузіна Гітоў”
