Слушны музычны партал “Тузін Гітоў” падводзіць вынікі сэзону 2006. Па традыцыі, арганізоўваецца вялікі ВЫНІКОВЫ ТУР, у якім возьмуць удзел тыя песьні, што ўдзельнічалі ў гіт-парадзе цягам музычнага году і якія будуць абраныя экспэртнай радай “Тузіна Гітоў”. Але ж галоўнае адрозьненьне сёлетняга выніковага туру ад мінулагодняга будзе ў тым, што наведнікі будуць галасаваць не ЗА свае ўлюбёныя песьні, а СУПРАЦЬ тых, якія ім найменш падабаюцца. Кожны экспэрт абірае свой тузін песьняў, зь ліку ўдзелькаў сэзону. Гэтыя песьні разам зь “недатыкальнымі” (песьнямі-пераможцамі тураў) і складуць вялікі канчатковы гіт-парад. Выбар галоўных беларускіх гітоў ад журналіста, супрацоўніка "Радыё Свабода" Зьмітра Падбярэзскага.
1. "Divina Enema" - "Празь цемру...".
Я не вялікі аматар падобнай музыкі, але тут, як мне падалося, маецца прадуманая форма твору, адпаведная, без залішняй экзальтацыі, аранжаваньне, песьня добра ўвасоблена і годна запісана. Адпаведнасьць формы й зьместу, чаго так дабіваліся клясыкі мастацтва мінулага.
2. "Indiga" і Варашкевіч - "Заенька".
Чыстая, кранальная калядка пра бамжаватага зьвярка зайграла суцэльна новымі, сьвежымі фарбамі ад нечаканага й несамавітага спалучэньня беларускай музычнай традыцыі з традыцыяй блюзавай. Думаю, такім калядоўшчыкам, як Руся й Ігар, людзі аддадуць апошняе.
3. "IQ48" - "Сьвятло ў цемры".
Не адчуваю (амаль) у гэтай песьні нейкай агітацыйнасьці кшталту ўлётак “За” ці “Супраць”. Мне ўсё ж здаецца, што музыкі сьвядома абралі гэткі шлях, каб заявіць пра сваю творча-грамадзянскую пазыцыю спакойна, без залішняй патэтыкі. Гэта — іх “Выйсьце”.
4. "Iris7" - "Цішэй".
Пяшчотная, крохкая песьня, чысьценька выкананая. Слухаючы яе, нельга нават паварушыцца, каб незнарок нешта не зламаць, каб ня развалілася гэтая тонкая атмасфэра прыгажосьці і нейкага нават наіву. Варта калектыву закусіць зубы й упарта працаваць, бо з усяго гэтага мусіць быць плён.
5. "Tav.Mauzer" - "Брудная вада".
Ёсьць у гэтай песьні нейкая сьцятая спружына, на якой зьнітаваліся й энэргетыка, нейкі адчай на мяжы з крыкам, здаровая творчая злосьць і імкненьне даказаць усяму сьвету, што мы, маўляў, можам прымусіць нас слухаць, прабіць словамі і музыкай абалонку абыякавасьці. Думаю, гэта атрымалася.
6. "UltraВожык" - "Фабрыка сноў".
Проста прыгожая, пісьменна зробленая песьня, нягледзячы нават на абвінавачваньні ў перайманьні. Сутнасьць ня ў гэтым: цяжка сёньня знайсьці музыканта, які б ня рос на тым, што зроблена папярэднікамі. Копія не заўсёды ёсьць рэпрадукцыя. Перайманьне часта дае арыгінальны прадукт. І ў “Вожыка” сёньня ёсьць чаму павучыцца. Бо ціха і чыста сыграць складаней, чым гучна і брудна.
7. "Ur'ia" - "На Вялікадню".
Юра Выдронак у сваіх экперымэнтах і пошуках заўсёды апярэджваў ня толькі свой час, але й рэцэнзыі крытыкаў. Разуменьне таго, што ён робіць, настае часам праз гады пасьля таго, як зьяўляецца ягоная новая музыка. Гэтак будзе і з гэтай песьняй. Мы яе “дагонім” праз колькі часу, зразумеем, наколькі гэта дзёрзка, сьмела і творча зроблена.
8. "АіК" - "А дзе была вуціца".
Думаю, з боку аранжаваньня й увасабленьня гэта проста адна з найбольш удалых песень з рэпэртуару дуэта.
9. "Айша" - "Зь вераю".
Такое ўражаньне, што “Айшы” праз увесь час не стае нейкай дробязі, каб загучаць на поўны голас. Безумоўна таленавітая група з салісткай, якая валодае моцным, сапраўды рокавым голасам. Плюс неблагая мэлёдыка, упэўненасьць у сваіх сілах музыкаў. Жыць бы ім у Менску — даробак быў бы куды больш значны.
10. Вайцюшкевіч - "Сьвята ў вёсцы"
(хоць узяў бы якую іншую, але не "Дарогу").
Аддаю належнае Зьмітру Вайцюшкевічу, які годна, не зважаючы ні на што крочыць уласным творчым шляхам, што не перасякаецца ні зь якім іншым. А ў выніку мы маем сапраўднага артыста, творчасьць якога выводзіць беларускую музыку на зайздросны ўзровень.
11. Несьцярэнка - "Знаю столькі пяшчотаў".
Здавалася б, і няма ў гэтым белым (беларускім) блюзе нічога асаблівага. А вы паспрабуйце жыць у райцэнтры, дзе нават ніколі Дажынак не было, пісаць і запісваць блюзы. Не, вы не ўявіце на хвілінку, а паспрабуйце, як гэта жыць у правінцыі і заставацца сапраўдным музыкантам.
12. "Палац" - "Праваджала маці сына".
Прайшлі, здаецца, канчаткова часы, калі “Палац” мроіў пра гіты й перамогі ў дзесятках, тузінах і дваццатках. Сёньня група працуе так, як ёй падабаецца, хоць “Палацу” варта было б мець на ўвазе, каб традыцыя не перайшла неўпрыкмет у традыцыйнасьць.
Цікава, а што будзе, калі калегі разам назавуць штук гэтак пад 60 розных песень? :)
Зьміцер Падбярэзскі
