Аляксандар Цыганок: «Спыніце фантан вашага музгумару!»

Гомельскі блюзмэн з 30-гадовым стажам, лідэр гурта Al Narrator Orchestra Аляксандар Цыганок вырашыў выказацца на «Тузіне Гітоў» пра выканаўцаў, што дэкляруюць гумар у музыцы: «Бясконцыя клоны „паратрупэраў“ з прыкольнай усьмешкай з прагнасьцю жаруць культуру. Ну, ня хоча, дапусьцім, чалавек інфіцыравацца той шарыкаўшчынай. А яму зыкаюць з кожнага праса нешта з прышпільнай музычкі ў выкананьні гуртоў з прышпільнымі назвамі. І прыходзіць той момант, калі дадзены індывідуум-аматар пачынае не з прыколу крычэць: „Спыніце фантан вашага музгумару! Задзяўблі!“»

Годы лятуць, а я ўсё працягваю слухаць музыку. І маю веру ў тое, што майстэрства расьце, мастацкая вартасьць падвышаецца, а галоўнае, што аўдыторыя здольная адрозьніць мастацтва ад… самі разумеце чаго. Абыйдземся сёньня без канкрэтыкі, яшчэ не прысьпеў час. Пагутарым пра саму тэндэнцыю.

Як шмат зьявілася выканаўцаў, што жыцьцярадасна дэкляруюць гумар у музыцы! Няхай жыве Гумар! Урааа! (Згадваюцца дэманстрацыі эпохі застольля). Усё новыя і новыя салаўі са сьветапоглядам гульцоў Клюбу Вясёлых і Кемлівых з радасьцю, грубасьцю, па-сяброўску гаманяць мне ў вуха сьмехуальныя (на ўсяляк, даруйце) песьні пра Сьмех. І гэта яшчэ не дакучае. Не сканчаецца струмень асацыяльнага зюзюканьня «ніжэй за пояс» у музыцы. Гумару як правіла замала, прыколы выцягнутыя за вушы, уласна музыкі яшчэ менш. Але мае прысутнічаць слухач далёкі (а мо нават і недалёкі) ад тонкасьцяў добрага жарту.

Пачалося гэта ўжо настолькі даўно, што і згадаць цяжка. Нехта пачаў некалі прыпадабняцца булгакаўскаму Шарыкаву, відавочна з сатырычных меркаваньняў: маўляў, вось такое яшчэ сустракаецца побач. Ды яшчэ пры гэтым лёгка было хоць які «аполак з вушакамі» выдаць за канцэптуальнасьць. Да ўсяго гыгыкаючы «хомо-охла-пост-саветыкус» хутка стамляўся ад інтэлегенцкіх корпаньняў у сябе самім, дэпрэсіўнасьці ды высокіх матэрыяў. Трэба было нешта бліжэй да душы. На родных абсягах побач з кранальнай сельгас-непасрэднасьцю і гарадзкой прасунутасьцю гэты сацыябіялягічны від забуяў, што сьвірэпка ў палях. Неабходныя складнікі: словы, фразы, песьні, вершы і Думкі… І яно зьявілася…

Не, на раньніх фазах разьвіцьця гэтай люмпэн-забаўлялкі было нават цікава (і крыху няёмка) чуць і бачыць гэта. А потым пакрысе надакучыла. Ну ня хоча, дапусьцім, чалавек інфіцыравацца той шарыкаўшчынай. А яму зыкаюць з кожнага праса нешта з прышпільнай музычкі ў выкананьні гуртоў з прышпільнымі назвамі. І прыходзіць той момант, калі дадзены індывідуум-аматар пачынае не з прыколу крычэць: «Спыніце фантан вашага музгумару! Задзяўблі!» Або яшчэ ламае той прас…

Калі сур’ёзна, то я, чалавек, што мае свой вызначаны ўнутраны сьвет, не разумею, як і колькі яшчэ можна дурня клеіць з мастацтвам. Бо нашы дзеці, калі пасталеюць, могуць ужо не засьпець музыку, што апэлюе да нечага высокага ці хаця бы сур’ёзнага. Хто ім сярод натоўпаў чмурылаў па-шчыраму сьпяе «о Добре и Зле, о Лютой Ненависти и Святой Любви»?

Бясконцыя клоны «паратрупэраў» з прыкольнай усьмешкай з прагнасьцю жаруць культуру. І ўсё «супэр», ажно моташна.

Аляксандар Цыганок, гітарыст, аранжыроўшчык, вакаліст, пэдагог. Нарадзіўся 2 верасьня 1956 году ў горадзе Шахты ў Растоўскай вобласьці (Расея), пасьля пераехаў у Беларусь. На сцэне з 1974 году. Граў у гомельскіх ВІА «Радзімічы», «Молодость планеты», «Гонг». Падчас службы ў войсках у Барысаве граў у гурце «Тачанка», потым заснаваў уласны калектыў «Кофейные разговорчики». У 1993 годзе заснаваў гурт Narrator, з 2004 году мае назву Al Narrator Orchestra. Удзельнічаў у рок- і блюз-фэстах у Францыі, Шатляндыі, Польшчы. У 2005 годзе на міжнародным конкурсе «Noc Bluesowa» ў Раве-Мазавецкай (Польшча) атрымаў першае месца.

Фота: Tarantino, euroradio.fm