2 лютага на колькі гадзінаў вярнуўся фэст «Сіні перац» — колісь галоўнай падзеі ў авангарднай культуры краіны. Нэапалітанскія сьпевы, фольк, нойз і Пукста паслухаў Алесь Зайцаў: «Распачалося ўсё досыць прыстойна і спакойна, выступам даволі традыцыйнага фолькавага гурта „Ліцьвіны“ ў народных строях, за якімі ў яшчэ больш арыгінальных строях „Кабарэ Мацільды Штор“ прадставіла а-ля мафіёзную групоўку».
Але ж пасьля сямігадовага перапынку «Перац» ізноў загучаў. Лявон тлумачыць гэта тым, што «жыць стала неяк сумна і кісла, захацелася сьвята. У нашай краіне авангардыстаў, цікавых музыкаў, дзяржава не падтрымлівае, таму ўсё як і раней трымаецца на энтузіястах». Цяжка сказаць ці падыходзіць тут такое вызначэньне, як сьвята, але прысутных мерапрыемства трымала ў цікавасьці ўвесь вечар. Прынамсі ў кожны момант вечару хацелася даведацца, што ж будзе далей. Распачалося ўсё досыць прыстойна і спакойна, выступам даволі традыцыйнага фолькавага гурта «Ліцьвіны» ў народных строях, за якімі ў яшчэ больш арыгінальных строях «Кабарэ Мацільды Штор» прадставіла а-ля мафіёзную групоўку зь вершавана-музычным шоў на тэму могільнікаў, катафалкаў ды кантралёраў-тэрарыстаў. Працягнуў вечар Міхал Кірычэнка выкананьнем традыцыйных нэапалітанскіх сьпеваў, пасьля опэрнага вакалу якога, загучалі імправізацыі «Князя Мышкіна».
І толькі нешматлікая публіка, адчуўшы, што час ужо ня раньні, пазяхаючы пачала зьбірацца і паціху разыходзіцца, пачалося самае «смачнае», відаць адмыслова прыхаванае на канец. Сапраўды ўзварушылі прысутных сваімі апрацоўкамі фольку гурт «Альтанка». Трыё прафэсійных музыкаў, няхай і не назавеш авангардыстамі, але якасную, цікавую і папросту прыгожую музыку, пададзеную з энэргетыкай і драйвам слухач атрымаў. І як высьвятлілася наведнікамі авангарднага фэсту яна была ўспрынята куды больш пазытыўна, чым цалкам авангардны выступ-пратэст Сяргея Пукста. Пукст, дарэчы, песень сьпяваць ня стаў. Спасылаючыся на юнацкую душэўную траўму, зьвязаную з уключэньнем яго ў бардаўскую плыню з турыстычнымі зьлётамі і ўсімі астатнімі «люботамі» гэтага жанру, ён распавёў 15-ці хвілінную гісторыю свайго жыцьця, што была пакліканая патлумачыць крыўду артыста на ўсё чалавецтва, музычных журналістаў і сьпевака Віктара Каліну ў прыватнасьці. Гісторыя суправаджалася пэрыядычнымі аглушальнымі невыразнымі гукамі, якія здабывала з электрычнай гітары сяброўка Пукста (заўважце, мужчынскага полу), лідэр гурта «Мох».
Пукст зазначыў, што спадзяецца «занесьці бацылу свабоднага мастацтва ў абсалютна бардаўскую „Лісіную нару“». Рэакцыя публікі на пэрформанс дуэту Пукст-Крывулька была неадназначнай — хтосьці быў у шоку, хтосьці ўзрадаваны нарэшце дачакаўшыся абяцанага сапраўднага авангарду, а некаторыя не зразумеўшы нэрвова перасоўваліся па залі кавярні і здавалася вось-вось распачнуць сапраўдную бойку з выступоўцамі. Урэшце рэшт усё скончылася мірным, але ня менш псыхадэлічным плаўным пераходам да электра-нойз-трыё Банько-Бубен-Плян, што і паставіла тлустую кропку ў пярцовым вечары.
Зь якім бы то ні было рэзанансам, але «Сіні перац» наноў прагучаў. І прагучаў ён пярэста, яскрава, шматгранна і гучна. Ці атрымае фэст працяг і пэрыядычнасць, як тое было ў 90-х, застаецца пад пытаньнем. Вынікам жа вечару ў «Лісінай нары» пакуль застаецца толькі тое, што ўдзельнікі і арганізатары фэсту спадзяюцца на лепшае і шукаюць у крамах Менску рэальныя сінія перцы.
Алесь Зайцаў, для ТГ
