Экспэрт ТГ Зьміцер Сасноўскі: “N.R.M. - кухоннае п’янства ў панкаўскай тусоўцы”

Вынікі любога гіт-параду фарміруюць шматлікія фактары. Гэта ўзровень арганізаванасьці фанатаў таго ці іншага гурта, актыўнасьць іх карыстаньня інтэрнэтам, узровень вядомасьці гурта. І сярод ўсяго гэтага якасьць музыкі, выкананьня і запісу – толькі адзін з фактараў. Таму ня буду камэнтаваць, чаму пэўная песня апынулася на нейкім месцы. Дазволю сабе пракамэнтаваць якасць саміх твораў. Адразу адзначу, што працую ў стылі, далёкім ад прысутных у гіт-парадзе, таму ніякім чынам не прэтэндую на дасканалае валоданьне тэмай. Крытык я цынічны і злы, за што адразу прашу прабачэньня!

N.R.M. “Усё роўна мы пераможам!”
Якасць гука, як заўжды, на вышыні. Крытыкаваць “крутых монстраў” страшна і ня хочацца. Скажу толькі, што, нягледзячы на патрыятызм, песьня мне абсалютна не спадабалася. Прасьценькая гармонія і хор у прыпеве нагадала кухоннае п'янства ў панкаўскай тусоўцы. А ўвогуле за столькі гадоў ужо добра надакучыла юродства N.R.M. з нагоды змрочнай беларускай рэчаіснасьці. Можа хай ужо пра нашы двары сьпявае Сярога – яму гэта блізка.

Tav.Mauzer feat. Сьвета Сугака “Беларусь будзе вольнай!”
Тут зноў незразумела – мы ў хіт-парадзе ацэньваем узровень патрыятызму і рэвалюцыйную арганізаванасьць фанатаў ці ўсё ж музычны прафэсыяналізм (ці хаця б яго пэўную прысутнасьць!). Мне здаецца, што акрамя слоў пра вольную Беларусь, трэба хаця б спрабаваць гэтыя словы паэтычна афармляць. Другі раз гэтую песьню праслухоўваў моцна заліўшыся півам – і ўжо трохі спадабалася. Якасць запісу ніжэй сярэдняга, хаця аматары жорсткага шумавага эфекту і рычаньня будуць задаволены.

Indiga + Варашкевіч “Заенька”.
Клясны сымбіёз нейкага блюзавага фольку і “WZ-orkiestra-вага” шансоніку! Губны гармонік супэр, хтосьці ж так можа “лабаць” (ня тое што я!). Руся, я па табе проста “сохну”! Пардон. Багатая аранжыроўка і ўвогуле ўсё тут клясна, але, ўсё ж, не пакідае адчуваньне чагось недароблена-недасказанага...

UltraВожык “Фабрыка сноў”.
А тут я зрабіў экспэрымэнт: даў паслухаць “мэталеру” Андрыку Апановічу і мілай добрай дзяўчынцы Аленцы Сідаровіч. І вось, блін, эфэкт – Андрык сказаў, што нармальная клясычная “папсьня”, а Аленка сказала, што адразу б пераключыла такую песню!!! Век жыві – век зьдзіўляйся!

“Тінь Сонця” – кавэр на Gods Tower “Песьня Чугайстра”.
Ну мы ўжо зусім дажыліся – украінцы нас вучаць, што мы, лохі, самі не зрабілі дагэтуль – не перасьпявалі па-беларуску сваю легенду Gods Tower. Клясная патрыятычная ідэя і за гэта дзякуй гурту “Тінь Сонця”. Але...
Зь юнацтва я знаёмы з усімі удзельнікамі Gods Tower, выраслі ў адным горадзе, а зь некаторымі і ў адным раёне (Стары аэрадром). Шмат агульных знаёмых. Часам тусаваліся разам, часам пілі. Калісь яны нават “падбрылі” у мяне касэту з Полацкім сшыткам – казалі для новай працы (так і не вярнулі). Расьлі ў адным мікрараёне і добра ладзілі з заснавальнікам Gods Tower Нажом Наважылавым (ён так сябе называў у двары). З апошнім складам Gods Tower я нават рэпэтаваў – падыгрываў на дудзе (валынцы), былі ідэі далейшага супрацоўніцтва. Але Gods Tower разваліўся. Іх бубнач Слава Сальцэвіч (па мянушцы Дрынч) – быў блізкім сябрам майго брата (пакуль ня зьехаў у Піцер). Слава Сальцэвіч запісаўся ў першым альбоме “Стары Ольса”.

Усе гэта я апавядаю для таго, каб патлумачыць, што добра адчуваю дух Gods Tower і ведаю ідэі, закладзеныя ў іх кампазіцыі. Дык вось было вельмі ніякавата слухаць брутальныя тэксты Gods Tower з такім “прыпапсованым” гучаньнем. Так, у гурта “Тінь Сонця” ёсць свой фірмовы саўнд, але ён, на маю думку, абсалютна не адпавядае тэкстам “гос-тавараў” (так фанаты называлі Gods Tower). Брутальная настройка тэмбраў Музыканта (гітарыст Gods Tower) абсалютна адрозьніваецца ад клавесіннага тэмбру сынтэзатара і жаноча-лірычнай скрыпкі “Тінь Сонця”. Настройка гітары ў “Тінь Сонця”– звычайная, манера ігры на гітары – як у савецкіх ВІА. Саша Музыкант пэўна быў бы ў жаху (не дажыў да гэтага 3 гады).

Tav.Mauzer “Брудная вада”
Тут “пракаціла” ўсё. Класна, “валіць”, “торкае”! А можа быць таму, што зноў жа наліўся півам :)

IQ48 “Сьвятло ў цемры”.
У рэпе і падобных стылях ні халеры не разумею. Хаця рэп перастаў мяне раздражняць пасля Гарадку на плошчы. Калі ўсю ноч грэешся і танчыш, ратуешся ад “задубеньня” пад беларускамоўны рэп – пачынаеш яго трохі разумець. Мне здаецца, што “Сьвятло ў цемры” – цікавае спалучэньне рэпа ў вакалах і рысаў панка ў інструмэнтале. Выкарыстаньне саксафонаў і манера інструмэнтальнага суправаджэньня мне нагадалі гішпанскіх панкаў “Скапі”.

Guda і Drolls “Сьвяты Яня”.
Шмат часу знаёмы і з Drolls і з Guda. Я вельмі паважаю творчасьць абодвух гуртоў. Але трохі незразумела, што робіць твор стылю медыеваль у гіт-парадзе сучаснай музыкі. Гэта асабліва незразумела пасля апошняй нашай сустрэчы з каардынатарам “Тузіна Гітоў” Сяржуком Будкіным. Сяржук сказаў, што ў новым альбоме гурта “Стары Ольса” ўсе творы нефарматныя для гіт-параду – у стылі медыеваль. Я зусім ня супраць спалучэньня стыляў і міжстылёвых экспэрыментаў. Але мне здаецца, што медыеваль на Беларусі стаіць пакуль вельмі адасоблена ад іншых напрамкаў. “Сьвяты Яня” – цікавы твор, але яго патрэбна параўноўваць з аналягічнымі творамі, а не з кардынальна іншымі па стылю. Да ўсяго, Drolls – гурт абсалютна расейскі, зь Петразаводзка, ня мае ніякіх адносінаў да беларускай культуры і ніколі не выконваў твораў на беларускай мове (у “Сьвяты Яня” ён выкарыстаны ў якасці інструмэнтальнага суправаджэньня).

Вайцюшкевіч і W.Z.Orkiestra “Дарога”.
Вайцюшкевіч – найталенавіты музыка, і выклікае ў мяне выклікую павагу і шчырае шанаваньне. Аднак ёсьць жорсткая рэчаіснасьць: ня ведаю маладых, экспрэсыўных, амбітных і “адорванных” людзей, якім падабаецца Вайцюшкевіч і WZ-Orkiestra. Можа такія ёсьць, але мне яны ніколі не сустракаліся.

Крок “Рай”.
Сумесь Нірваны і N.R.M. Вакал мяне зусім зьдзівіў. Не хацелася б нікога крыўдзіць, але такім піянэрскім вакалам сьпяваць хіба што “Взвейтесь кострамі...” Аранжыроўкі тут я таксама не знайшоў (хоць і спрабаваў!). Добра сказаў А.Апановіч: “Беларускі грандж is dead!!! Слухаючы беларускі грандж, хочацца сесьці ў самы цёмны кут пакою і плакаць. Хлопцы, хопіць іграць у Куртаў Кабэйнаў!”

S.D.M. “Ён прайдзе”.
Поўная да дробязяў плагіятная копія “Уліса” (альбом “Чужаніца”). Нічога вартага тут адшукаць ня здолеў, акрамя добрага вакала (хаця тут магчыма дапамагла тэхніка ў студыі).

Зьміцер Сасноўскі