Алег Хаменка нарадзіўся ў красавіку 1967 году ў Менску. У школьныя часы вучыўся па клясе трамбону, у 1990 годзе (зь перапынкам на службу ў войсках) скончыў Менскі інстытут культуры, эстрадна-духавую катэдру. У 2007 годзе скончыў асьпірантуру ва ўнівэрсытэце мастацтваў і культуры (культаралёгія). Саліст, аўтар музыкі, кіраўнік гурта «Палац». Лічыцца пачынальнікам стылю фольк-мадэрн. Вёў шэраг праграмаў на тэлебачаньні і радыё. Цяпер вядзе радыёвэрсыю гіт-параду «Тузін Гітоў» на радыё Рацыя і праграму «Брама існасьці» на «Аўтарадыё».
Da Vinci — «Каханьне не ўзьнікла» — лёгка, чысьценька. Увесь час пакуль слухаеш недзе побач вітае незразумелы прыкметнік «прышпільна».
Сяргей Пукст — «Трыюмф волі» — паміж «вельмі крута» і «проста капец як крута». Адзінае за што недалюбліваю «Тузін» — тут такія творы ніколі не перамогуць.
Tanin Jazz — «My Babe» — я зачараваны экспэрымэнтальнасьцю. Навошта, і да чаго гэта, зразумеем пазьней.
Atlantіca — «У сьвеце не адны» — нарэшце… я задаволены. Алекс мне казаў, што і яму спадабалася. Здаецца працяг будзе. Хочацца паспадзявацца: хай бы не расчараваўся.
Стокс — «Пад купалам нябёс» — слухаў тройчы запар. Побач вітаў расейскамоўны тэкст. Увогуле прыемна — «і здольны, і могуць». І, ужо няхай праз пэўны час, вяртаюцца да нас з Масквы «звёздами».
Дакота — «Запалкі» — я недзе гаварыў, што няроўна дыхаю да таленавітых маладых дзяўчат. У такія моманты я шкадую пра свае малыя фінансава-прадусарскія здольнасьці. Шчыра жадаю посьпехаў. Калі Маргарыта здолее высакародна прайсьці праз тую процьму выпрабаваньняў, што відавочна ёй сустрэнуцца ў музычнай кар’еры — я першы здыму перад ёй капялюш.
Hair Peace Salon — «Студзень» — хлопцы, я ведаю што гэта і модна і прыгожа і ўвогуле запатрабавана. Можа трохі трэкі не зьвяліся. Але, на жаль, я пакуль не дагнаў. Прабачце.
Серебряная свадьба — «Новы мост» — самая няўдзячная справа абмяркоўваць выбітныя фэномэны. І словаў, і эмоцыяў багата, але сатрасаць паветра ня хочацца ды і сэнсу няма. Дзякуй, Сьветачка, за тваё мастацтВУа:).
Сердце дурака — «Маці» — за Вас відавочна будуць галасаваць і я таксама. Працуйце і заставайцеся разам. Усё будзе — грошы, посьпех, вядомасьць.
Naka — «Бяжы» — мне вельмі спадабалася. Гэта густоўна і глыбока. Чаму я ня слухаю такую музыку? Адказу няма — разгубіўся.
Юры Дземідовіч — «Чароўны кролік» — няўдалая вэрсія. Уся існасьць твору палягае ў зачараванасьці сусьветам «залюстроўя». А вакал запісаны «хаўтурна», быццам для «адмазкі», зьведзена па-хуткаму. Толькі бы ў Кіеве пад прыгнётам адказнасьці Юра ня страціў бы той непасрэднасьці і сапраўднасьці зь якой усё было зроблена першапачаткова. Інакш бессэнсоўна праваліцца. І ня трэба думаць пра «чысьціню інтанацыі», калі зьнікне паветра чароўнасьці.
Нестандартны варыянт — «У неба» — якасна, дабротна і прафэсійна. Мне сорамна за тое, што я раптам сумняваўся ў шчырасьці зробленага. Пэўна я падазроны старэча. Ізноў — прабачце.
Зь вялікай павагай да аўтараў і музыкаў, ваш Алег Хаменка.
