Экспэрт ТГ заснаваў у 2001 годзе разам з Натальляй Пратасавай індастрыял-гурт Ambassador21, у дыскаграфіі якога на сёньня налічваецца больш за 20 дыскаў (CD, mp3, DVD), выступае таксама ўдзельнікам праекту Suicide Inside. Рэлізы гэтых гуртоў выдаюцца, распаўсюджваюцца ды ліцэнзуюцца найбуйнешымі электроннымі лэйбламі Эўропы ды ЗША. У складзе сваіх праектаў выступае з канцэртамі ў Нямеччыне, Францыі, Італіі, Бэльгіі, Нідэрляндах, Швайцарыі ды іншых краінах сьвету. Кіраўнік лэйблу Invasion Wreck Chords. Да беларускай музыкі ставіцца гэтак жа сама, як да нямецкай, францускай ці бразыльскай. «Для мяне музыка ня мае нацыянальнага прызнаку — яна або добрая, або не», — зазначае экспэрт.
Агулам з пункту гледжаньня гуку ўсё прыблізна на ўзроўні пачатку 90-х. Гэта тычыцца як стылістыкі, так і майстэрынга (якасьці гучаньня). Ціпа монстры застаюцца монстрамі — калі «Ляпіс Трубяцкой» ці Вольскі з Пугачам гучаць як належыць, то Neuro Dubel мусіў быць куды больш магутным і жорсткім — як яны заўжды і гучалі. Гэтыя тры трэкі — натуральнае выключэньне з агульнай панурай карціны. Дарэчы, на мой погляд (у дадзеным выпадку я ня маю на ўвазе свае ўласныя музычныя ўпадабаньні), лепшы трэк у гіт-парадзе — гэта «Такога няма нідзе». Калі яны хацелі гучаць, як «Машина времени», то ў іх гэта атрымалася. Якасны гук, пазытыўны тэкст (ад любові да Радзімы можна ня толькі плакаць ды ўздыхаць, за гэта рэспэкт). Нармальная пап-песьня, правінцыйная па вызначэньні, але ў гэтым і сэнс.
Асобна стаіць Вайцюшкевіч. Па-сутнасьці, «Сьцяг» — гэта бардаўская песьня. Калі людзі ўжо пяюць яе ля вогнішча на золку — што ж, тады яна мусіць быць у гіт-парадзе. Напэўна.
Паняцьце мэйнстрыму вымагае таго, каб той ці іншы жанр, гурт, песьня меў разьлік на пэўны тып слухача. Для мяне застанецца заўсёднай таямніцай хто складае патэнцыйную аўдыторыі большасьці артыстаў з гіт-параду. Мяркуючы па аранжыроўках, выкарыстаньні сучасных музычных тэхналёгіяў (а больш дакладна, поўнай адсутнасьці ў музыцы хоць якой намінкі на тое, што на двары ня толькі бруд, але і 2009-ы), то можна яскрава ўявіць аблічча меркаванага слухача: пол — хутчэй мужчынскі (але дакладна вызначаны); узрост — 38—45; сямейнае становішча: калі мужчына — у шлюбе, калі жанчына — разьвядзёнка (ці тое ня склалася); вышэйшая адукацыя ў савецкай ВНУ; заробак (але ня ў грошах шчасьце); любіць пагаварыць пра палітыку і пра страту духоўнасьці; верхам сацыяльнай саціры лічыць песьню «А на фига ж вы ботик потопили, гады». Ну, ціпа, КВК, капусьнікі ды крымска-малдаўскае віно. Карацей, калі я не трапляю пад гэтае апісаньне, то мяне анічога і не зачапіла, соры, толькі кампазыцыя гурта «Крывакрыж» прывяла да здранцьвеньня (забудзьцеся на ўсё, што я казаў пра гук там, стылі, мэйнстрым, а ў асаблівасьці — пра 2009-ы) — і гук, і тэма, і манера такія, як быццам яна запісаная ў акопе падчас Першай Сусьветнай жаўнерам-шэрагоўцам, што сумаваў тамака.
Пацешыла група ESPRIT — трэба мець сур’ёзныя пляны на будучыню, каб узяць для гурта імя аднаго з самых вядомых нямецкіх брэндаў адзёжы. Яно, канечне, давала спадзеў, што зараз загучыць нешта неверагодна глямурнае і прасунутае, але ня лёс. Тая ж няўцямная савецкая эстрада — чорт, няўжо гэта ня проста пра любоў, а пра любоў да Радзімы?
Ну, і нельга не згадаць народны хіп-хоп (які тут зьяўляецца, відаць, самым глямурным кірункам, што дэманструе «актуальнасьць і знаёмства з сусьветнымі тэндэнцыямі») — у гэтай катэгорыі адзначыліся гурты PANaNieba і IQ48. І калі другія яшчэ сяк-так — прысутнічае нейкі танцпляцны драйв, то першыя… Папраўце мяне, але мне падаецца, што рэальныя фанаты хіп-хопу ў Беларусі наўрад ці будуць слухаць гэтыя гурты. Не папраўляйце мяне…
Пра астатніх. Mauzer — Portishead? Ох, калі ласка… «Детидетей» — вельмі патасны і сьмешны «гімн» (як трэба) — не даю веры. NatureMorte — савецкая рок-эстрада — ні пра што, гук — Крыс Кельмі, маладыя гады. The UNB — сьмешна, старамодна, маргінальна, па-хатняму — які гіт-парад???
Карацей, пасьля знаёмства з гітамі беларускай музыкі цяжэй за ўсё уявіць сабе поўнафарматныя альбомы гэтых артыстаў — ну няхай 3-4 хвіліны, але як яны схітраюцца нацягваць на 45—50? (The UNB ня ў лік, тут можна 200 трэкаў для гіт-парада даць на выбар — не, не такі? А што калі гэты? Таксама не? А такі падыйдзе?)
Пытаньне — хто рэальна слухае гэтыя гурты — дома, у машыне, на працы? Выснова — каб трапіць у гіт-парад, любоў шырокіх масаў яўна не патрабуецца, дастаткова даць трэк укладальнікам.
Мой пэрсанальны гіт-парад такі:
1—3-е месцы — засталіся вольнымі.
4 — Вольскі і Пугач. Канцэпцыя і пазытыў.
5 — Neuro Dubel. Рок.
6 — «Ляпіс Трубяцкой». Гурт.
7 — Вайцюшкевіч. Напэўна.
8—12-е месцы — чакаюць.
Посьпехаў!
P.S. Даруйце, што не скарыстаў у тэксьце слоў «топавы», «баявік», «узарваць танцпляц» ці ў найгоршым разе, «парадыгма». Не знайшлося адпаведнага месца.
Аляксей Пратасаў, для ТГ
