Сяргей Трухановіч: «Ляпісы — блазны з адзнакай +»

| 21.03.2009 |

Экспэрт ТГ нарадзіўся 16 лютага 1971 году ў Менску. Першыя музычныя творы пачаў пісаць у 10 гадоў. У сярэдзіне 80-х сабраў свой першы гурт «Азарт». Потым увайшоў у склад хард-рок гурта «Каменный дождь», зь якім зьезьдзіў у першы свой тур па Беларусі. Празь некаторы час гэтая каманда была перайменаваная ў «Рокіс» і на базе яе ў 1991 годзе паўстаў гурт «Крама». Трухановіч яшчэ ў 15 гадоў упершыню пабываў на канцэрце «Бонды» і ніколі ня думаў, што будзе граць з самім Ігарам Варашкевічам. У складзе «Крамы» Трухановіч быў прызнаны «Найлепшым гітарыстам» на фэстывалі «Поколение-94» у Маскве («Крама» там узяла першае месца), а на «Рок-Каранацыі-99» — «Музыкам году» (за сольны альбом «Точка невозврата»). З сваім сольным кантры-рок праектам «Sam Gray» атрымаў першую прэмію конкурсу «Саступі дарогу» фонду Сораса (1996). Супрацоўнічаў з ансамблем «Сябры», разам з джаз-камандай Apple Tea запісаў другі сольны дыск «Нараджэньне таямніцы» (2003). Выкладаў у студыі гітары ва ўнівэрсытэце культуры. Цяпер акром гурта «Крама» грае ў «Палацы», працуе як сэсійны музыка і мае ў плянах стварыць уласную гітарную школу «Ад блюзу да року».

Вырашыў напісаць толькі пра тое, што зачапіла ў добрым сэнсе. Пра тое, што не чапляе, пісаць няма жаданьня. Адзнакі ставіць не люблю, бо нельга ацэньваць творчасьць гурта ці выканаўцы па адной песьні.

«Такога няма нідзе», якую пяюць Вольскі з Пугачам — прыкольная песьня, але ж мне яна падалася адгалоскам гурта «Секрет» зь Ленінграду. Такая міленькая і прыгожая, як і ў тыя мінулыя часы. Пладавітасьць Вольскага не перастае зьдзіўляць (у добрым сэнсе). Галоўнае, каб гэта не пераўтварылася ў пладоваягаднасць:).

«Детидетей» — «Гімн моладзі». Спадабалася ідэя аранжыроўкі, прыгожы дзявочы галасок. Каб тэкст ня быў такі рэвалюцыйны, песьня была бы проста супэр!

«Знайдзі мяне» гурта ESPRIT выклікала настальгічныя эмоцыі раньняга каханьня. Значыцца, удалася. Просьценькая, але пры тым уражвае.

Да «Ляпіса Трубяцкога» заўсёды ставіўся як да блазноў з адзнакай +. «Зорачкі» зробленыя ў добрым пазнавальным стылі гурта. Добрая аранжыроўка, добрыя музыкі, неўміручы Міхалок.

«Каляда» гурта Mauzer цікавая ў сэнсе настрою і падачы, калі музыка стварае настрой і ўражаньні, то твор варты ўвагі!

«Трываю» Neuro Dubel засьведчыла, што хлопцы прыбавілі ў тэхнічнам плане, дзякуючы гітарыстам. Але ж не хапае стылістычнай стабільнасьці. Каб было меньш «вінэгрэту», было б яшчэ лепей. А так — малайцы!

Сяржук Трухановіч, для ТГ

У сетках:

падзяліцца ў сваёй сетцы:
Тузін Гітоў у Twitter

Камэнтары:

Для абмеркаваньня гэтага матэрыялу Вам неабходна аўтарызавацца альбо зарэгістравацца.