Экспэрт ТГ скончыла асьпірантуру факультэту журналістыкі БДУ. Цяпер тамсама выкладае спэцкурс «Музычны відэакліп» (з 2002 году). На тэлевізіі працуе з 1994 году. У якасьці журналіста, суаўтара, рэдактара брала ўдзел у стварэньні такіх праграмаў, як «Марсэльеза» (БТ), «Акалада» (БТ), «Тры гіты» (СТВ), «На скрыжаваньнях Эўропы» (Першы нацыянальны), «Жывы гук» (Лад), цяпер — журналіст праграмы «Продвижение+» (Лад). Друкавалася ў «Музыкальной газете» (2000—2005). Выканаўца жаночай ролі ў кліпе «Абсэнт» гурта «Крамбамбуля» (2002), адна з заснавальнікаў сайту пра беларускія кліпы «Смотритель» (2003).
Менавіта таму мне было цікава дазнацца, якой будзе выніковая 12-ка песень у чарговым туры ТГ: так тут цягам двух тыдняў было весела, здорава, цікава, разнастайна і …абсалютна непрадказальна. Хоць па выніку зь першымі дзьвюмя пазыцыямі я бы асабліва зацята не спрачалася. Усё тут зразумела і бяз словаў. Мэтры і гэныя… акулы — яны на кожным сайце і ў кожным гіт-парадзе мэтрамі і акуламі застануцца. Золата музычнае вышэйшай пробы. А вось наконт бронзы хацелася бы паспрачацца. Пэўна нешта крамольнае скажу, але мяне «Крывакрыж» не зачапіў.
То бок не зачапіў роўна з таго моманту, як скончыўся ўступ. Насамрэч, я вельмі люблю такое лёгкае, скрыпічнае, летуценнае… Асабліва на кватэрніках. Ці тое на невялічкіх клюбных канцэртах. Але тут… вакал не спадабаўся зь першых жа тактаў і абсалютна адназначна. Хоць з пункту гледжаньня музычнай драматургіі зроблена ўсё някепска. І настрой у трэку — выдатны. Але — на жаль. Такія наўпроставыя галасы зусім не сымпатычныя: так і хочацца папрасіць музыку расслабіць глотку. Можа вызвалены гук будзе ўспрымацца ня так цяжка.
Shakespeare-mc — кактэйльная весялуха. Цікава было паслухаць гэтую гісторыю пра тое, што ў нашай краіне «газу няма». Тым больш актуальна, бо на днях выпраўляю пад Каменец хлопцаў з праграмы «Экспэдыцыя» (тэлеканал «Лад»). Там, кажуць, проста пад зямлёй знайшлі тэрмальныя воды, якіх дастаткова для абагрэву цэлага паселішча. Так што — дзе наша не прападала!? — з шэксьпіраўскаю дапамогаю пяройдзем на альтэрнатыўнае паліва.
Neuro Dubel — «Трываю». Тут — даруйце — бяз словаў. Дарэчы, была ўвосень на іх канцэрце, такой моцы даўно нідзе ня чула. Шчыльна, злосна, хоць на сцэне ўжо ніхто не памірае і не падаецца, што яшчэ адна песьня, і Кульлінковіч паваліцца ў агоніі. Зрэшты, мне ўсё ж больш сымпатычныя старыя «дзюбеля». Якія, праўда, з новымі музыкамі сталі яшчэ больш цікавымі (падавалася бы, куды ўжо лепш?). Але датычна новага рэпэртуару… Давайце я вам лепш гісторыю апавяду: пра тое, як была амаль на ўсіх іх канцэртах зь сярэдзіны да канца 90-х. І адзін з тых двух аўтографаў, якія я брала ў сваім жыцьці, належыць Кульлінковічу.
ESPRIT — «Знайдзі мяне». А гэта ня Каця Пытлева пяе? Не? А вельмі падобна. Зрэшты, у нашых геаграфічных суседзяў вакалістаў-двайнікоў ужо зь некалькі дзясяткаў будзе. «Знайдзі мяне» — прыгожая песьня, простая і лёгкая. Пэўна радыйная. За радыйшчыкаў не адказваю, але ў машыне слухала бы гэты трэк з задавальненьнем.
NatureMorte. Ізноў скрыпка. Ізноў — амаль люблю. Хоць ня так стыльна, як у скрыпача з «Крывакрыжу», таму што па адценьнях, нюансах ужо зразумела — дальш будзе зусім нямякка. А тое, што далей, спачатку нагадала Касю… (згадалася, як на нейкай салянцы пры канцы 90-х яе назвалі «наша добрая, старая Кася Камоцкая»). Шкада, што Кася ўжо не выступае. Зато ёсьць NatureMorte. Крыху нейкай Агузаравай, крыху ад Касі, рэшта баязьлівых гітараў і настойлівых бубнаў. Наогул — ухваляю. На канцэрт бы схадзіла. Але дыск бы не набыла.
Mauzer. Вось каму — мэдаль. Вось пад каго піць любімы грог увечары пад сьнегапад і жоўтыя ліхтары за вакном. Вось хто адразу візуалізуецца, раскладваецца на цёмна-сінія кадры. Вось каго ніколі не хацела бы пабачыць і з кім ніколі не хацела бы пазнаёміцца, бо — ужо прыдумала, якія яны, і як гэта — калі на іх канцэрце. Гэта больш, чым «Аукцыон», гэта лепш за Portishead, гэта калі ходзіш з таго боку зямлі і сьціраеш хмары зь неба. Агромністая падзяка за вельмі зімнюю песьню, вельмі своечасова і невыказальна дарэчы.
А вось з IQ48 усё з дакладнасьцю да наадварот. Зусім не прымаю на дысках і люблю ўжывую. На іх фоне пачуваюся школьніцай малодшых клясаў. У іх — за зьнешняй разьдзяўбанасьцю шмат-шмат цікавага, прадуманага, асэнсанаванага. А калі слухаеш іх трэкі і ня скажаш, праўда? Мне падабаецца зь імі размаўляць і падабаецца быць побач, калі яны робяць гэтае сваё «оп, оп, оп». А вось мой трохгадовы сын больш чуйны да такой музыкі. У нашым сямейным жыцьці быў пэрыяд, што расьцягнуўся дзён так на 15, падчас якога мы слухалі толькі «ласей». Па просьбе пакаленьня, якое падрастае. Пэрыяд скончыўся, калі малыш вывучыў імёны ўсіх хлопцаў на памяць і, мне падаецца, тэксты ўсіх песень зь іх апошняга альбома.
Nevma. Да мяне пісалі, што гэта вылітыя «Бі-2», якім толькі жыць цяжэй, праўда? Нешта з успрыняцьцем прыпеваў у мяне сёньня ня надта ладзіцца… Хоць вельмі цікавае гучаньне ў трэка, гульні з гукамі я вітаю і падтрымліваю ў меры сваіх тэлевізійных сілаў.
Litvintroll палюбіла раз і назаўжды летась на адным з канцэртаў. Іх музыка дае прастору фантазіі і нясе выдатны асьветніцкі зарад:). Ну сапраўды, тут і народныя інструмэнты і яркая стылістычная мяшанка пад назвай «рок-н-троль». Хаця… адно «але» ўсё ж ёсьць. Ня вельмі прыйшлося даспадобы, як Апановіч рыкае. Неяк зьлёгку непераканаўча. Чула я рык і чысьцейшы. Так! Дарэчы, скарыстаюся выпадкам і скажу: Андрэй, вы так непараўнана падобныя да Брэда Піта! Можа час падумаць пра тое, каб выйсьці на шырокі экран, а?
І нарэшце, «Вецер у галаве». Рэальна вельмі клёва. І ня ўцямлю, чаму яны занялі апошняе месца. Хаця, як кажуць ангельцы «the last but not the least» ці, цытуючы рабятаў з «Джамбібум» на прэміі Experty.by: «няма прарока ў сваёй айчыне».
Пад заслону мой пэрсанальны гіт-парад:
1. Mauzer
2. «Вецер у галаве»
3. Пугач і Вольскі
4. «Ляпіс Трубяцкой»
5. Litvintroll
6. ESPRIT
7. Neuro Dubel
8. IQ48
9. NatureMorte
10. «Крывакрыж»
11. Nevma
12. Shakespeare-mc
Кацярына Нявінская, для ТГ
