Экспэрт ТГ нарадзіўся 3 траўня 1974 году ў Менску. Вучыўся на філфаку БДУ, але кінуў вучобу пасьля першага курсу. У 1995 годзе выдаў першы сольны альбом «Черника», пасьля выступаў у складзе гурта «Арыгата». Ад 2003 году выступае сольна. Працуе ў стылістыцы электра-року, сьпявае пераважна па-расейску. За гэты час запісаў шэсьць дыскаў. Выступае з клюбнымі ды кватэрнымі канцэртамі ў Расеі, Украіне, Беларусі ды Нямеччыне. Прызнаны «Выканаўцам году» на цырымоніі «Рок-каранацыя-2006». Ладзіў канцэрты гурта «Аквариум» у Нямеччыне (1999, 2000). Песьня Атмараві «Твоя валюта» ў 2006 годзе трапіла ў інтэрнэт-праграму кампаніі «Coca-cola» — «Coke on iTunes Podcast».
У «Зорачках» ад «Ляпіса» шмат цымбалаў і гэта першае, што прыцягвае ўвагу. Удалы мэлядычны прыпеў, гук гітараў даволі яркі. Магу ўявіць гэту песьню ў выкананьні падлеткаў у пераходзе на плошчы Леніна. Хаця і пачуць словы «вось мае матулі ў залатых кашулях» з вуснаў тых, хто пяе Цоя, было бы дзікавата. Наогул жа тэкстуальна песьня ўспрымаецца, як нейкае прызнаньне ў любові да сваёй радзімы. Я асабіста асаблівай шчырасьці не адчуваю. Не адгукаецца маё нутро, але магчыма ў мяне з нутром праблемы. Фольк-элемэнты забаўныя, але ня больш.
У Neuro Dubel у «Трываю» шмат гітар! Задоўгі ўступ! Немагчыма даўгі. Запіс вакала на мой погляд ня выйшаў. Як і тэмбар мэлядычнай гітары — занадта пляскаты. Няўжо пісалі проста ў лінію? Дзіўнае рашэньне пусьціць сола адначасова з эмацыйным усплёскам вакаліста. Я бы закончыў кампазыцыю на 3:45 — далей залішне. Новых ідэяў не знаходзіцца. На канцэрце можа граць і 6 хвілін, але ў запісу сумна. І папахвае графаманствам. Раіў бы пасядзець яшчэ з тыдні два над гэтай рэччу, скараціць, выразаць бясконцыя паўторы, падкрэсьліць мэлёдыю ў куплеце, вызваліць сола на гітары, паглядзець тэмбры гітараў. Бубны і бас гучаць добра. У прыпеве дадаў бы хаманда. Гэта патэнцыйна моцная радыйная песьня, але такі жанр вымагае сур’ёзнай студыйнай працы.
Добры вакал у песьні «Знайдзі мяне» ESPRIT. Прыемны твор, але без свайго твару. Аранжыроўку назваў бы празрыста-грувасткай. Дынамікі не стае для таго, каб запомніцца. На канцэрце патэнцыйныя прыхільнікі гурта будуць уздымаць запальніцы, але наўрад ці песьня ў такім выглядзе будзе вылучацца ў агульнай музычнай плыні. Хочацца характара, усплёску, індывідуальнасьці. Было бы цікава паспрабаваць запісаць гэты твор у чыста акустычным выглядзе — гітара+вакал. Больш эмацыйнасьці! БОЛЕЙ!
У NatureMorte найлепш за ўсё гучыць скрыпка. Астатняе да жалю ня больш, чым дэма. Нагрувашчваньне інструмэнтаў і партыяў. Параіў бы граць пад клік усім інструмэнталістам гурта.
У песьні «Усё, што мяне ў гэтым сьвеце трымае» нечакана жорсткі прыпеў, пасьля Eagles-падобнага куплету. Мне падаецца, што песьня была бы больш арганічная без гітарнага змроку. Эрык Клэптан — вось што напрошваецца для гэтай мэлядычнай мілай песьні, якая чамусьці заціснутая ў жалезныя латы. Ня варта баяцца быць крохкім нават самым «зубастым» рокерам. Тут таксама просіцца акустычная вэрсія — акустыка+вакал. Мяркую, што гэтага было бы дастаткова. Ну сола слайдавае…
Я бы хацеў схадзіць на канцэрт «Голай Манашкі». Ёсьць адчуваньне, што ўжывую яны даюць чаду. Запіс жа іхняй «Атруты» — непераканаўчы. Зацягнутыя ўступы ды пройгрышы. Як адна зь песень альбома — прымальна. Але як сынгл і флагман — слабавата.
Адразу кідаецца ў вочы кантраст назвы гурта «Прыцемкі, што плачуць» чамусьці на ангельскай і мужыцка-фолькавы настрой іх песьні «Грэх». Дзівіць, як гэтыя дзядзькі, што малююцца ў маёй галаве, абіраюць для сябе такія тэксты і мэлёдыі. Выглядае на тое, што гэта выпускнікі музычных інстытутаў. Ня чую крыка індывідуальнасьці артыста, чым яны жывуць, чым цікавяцца. Я асабіста не прымаю захапленьня фолькам. Тут вядзецца пра адрознасьць культурных мэтаў і творчых задачаў.
«Разьбітае сэрца пацана» — «Розавы закат». Я наогул не люблю КВК. Таму такія забавы мяне не кранаюць і сэнсу ў іх я ня бачу. Не лічу, што варта выдаткоўваць час на абмеркаваньні ды камэнтары. Спажывец у такой «музыкі» магчыма і знойдзецца. І нават тэарэтычна можа скласьціся пасьпяховае карпаратыўна-рэстараннае жыцьцё ў асяродку ўпакаваных беларусаў.
«Спрат» граюць амэрыканскі пост-панк беларускага разьліву. «На мяжы» — някепска. Але прыпева няма, да жалю. Хоць бы крыкаў якіх прыдумалі. «Хэй» ці «Ой», ну што-небудзь. Агня хачу, агня! Калі ўжо маладыя і калі ўжо панкі. Хачу песьні пра сэкс! Пра наркотыкі! Пра бухло! Пра насутныя праблемы, пра якія вядуцца размовы ў тралейбусе ў гадзіну пік. Пра тое, як мабіла ўтанула ў талчку, як разьбілі пысу суседу ў пад’езьдзе. І каб шчыра…
Сьмелыя рашэньні аздабленьня магічнага вакала вакаліста «Троіцы» ў творы «Ўдоль па рэчачцы». Шкада, калі сьмеласьць гэтая дзеля самой сьмеласьці. Не самы ўдалы тэмп кампазыцыі. На мой погляд згубілася сталасьць мэлёдыі. Зьвядзеньне патапіла вакал так, што ён ужо слаба чытаецца. Словаў не разабраць. Я не зразумеў навошта і тут «рамштайн». Відаць, мода такая. Ёсьць удалыя пройгрышы, але агулам не стае яскравасьці. Гэта жанр музыкі, дзе рэй вядзе «Real World» Пітэра Гэбрыела, таксама ня з танных і вымагае больш часу ды ўкладаньняў.
Урэшце нешта арганічнае. На 12-м месцы — «Палац» зь песьняй «Хай месяц». Балянс басавай партыі, бубнаў — у гэтым асноўны посьпех кампазыцыі. Гітары дэкаратыўныя і ня цягнуць больш увагі, чым трэба. Вакал гучыць як трэба. Удалае зьвядзеньне. Рэальна яркая кампазыцыя. Даю веры і вакалісту, і басісту, і гітарысту, і інжынэру запісу. І нават працягласьць больш за чатыры хвіліны, звычайна крытычная для радыёэтэру, тутака не кідаецца ў вочы. Малайцы!
Неяк так. Цяпер чакаю гвалту зь сябе:).
З рок-н-рольным прывітам, Раві, для ТГ
