Ігар Варашкевіч, лідэр гурта "Крама", адзін з тых людзей, якія стаялі ля вытокаў незалежнага беларускага року. Пачаў сьпяваць у гурце "Студыя 7", перейменаваны ў 1986 годзе ў "Бонду" - бадай самы вядомы беларускі рок-гурт таго часу. Па распаду "Бонды" сьпяваў у групе "Рокіс" (1991), якая ў гэтым жа годзе атрымала назву "Крама". У 1995 годзе "Крама" стала ўладальнікам галоўнай "Рок-кароны" на першай цырымоніі "Рок-каранацыя". На апошняй "Рок-каранацыі" "Крама" была прызнаная "Блюз-рок калектывам году". Ігара вельмі цешыць той факт, што ў віртуальнай прасторы ёсьць такая выспа беларускай музыкі, як "Тузін Гітоў".
Неблагая песьня “Можна быць” групы “Сьцяна” заняла перадапошняе месца. На мой густ гэты твор занадта сумбурны (бязладны) і неапраўдана агрэсыўны.
Прабач, Кася, але твой прыцягнуты гераізм зараз толькі раздражняе. Песьня “Шостае падарожжа” была б актуальна дзесяць год таму, але не цяпер.
Пры маім захапленьні блюзам, я вельмі асьцярожна стаўлюся да сучасных стыляў накшталт rap ці r’n’b. У творы праекту “Imperator” нічога асаблівага, але і нічога жахлівага я ня ўбачыў.
Песьня гурта “Крок”, здаецца, нічога такая, але я вельмі не люблю так званых “нірваністых”. Такія гурты, як Doors, ці Nirvana нельга паўтарыць.
Дзякую братам-хахлам за беларускую вэрсыю “Песьні Чугайстра”. Вельмі настраёва. Скрыпка і фано тонка разбаўляюць мэтальнасьць музыкі.
Калі пачуў “Колер маёй рэвалюцыі” (Siver) напаткала такое адчуваньне, што я тэлепартаваўся на трыццать год таму (калі б не беларуская мова). Тэма рэвалюцыі вельмі складаная і небясьпечная. Сам бы падумаў мільён разоў перад тым, як напісаць такую песьню.
IQ48 - адзін зь нямногіх гуртоў, які спадабаўся мне адразу. У дадзеным выпадку – у песьні “Сьвятло ў цемры” - рэп асазнаны, ды й саксафон стварае своеасаблівы настрой, дзякуючы якому “АйКьюшнікі” маюць свой твар. Косьця, дасылаю табе прывітаньне!
Я ніколі не хаваў свайго стаўленьня да гард-кору, таму што мая любоў да цяжкой музыкі засталася з Led Zeppelin i Black Sabbath. Але песьня, якая на доўгія месяцы апанавала “Тузін Гітоў” – “Брудная Вада” гурта Tav.Mauzer - вельмі добрая. Асабліва клясны па настрою прыпеў. Другая песьня – “Беларусь будзе вольнай” – таксама неблагая. Дзякуй магілёўскім хлопцам і Сьвеце Сугацы за сьмелыя словы. Сьвета, зь вяртаньнем дамоў!
На трэцім месцы знаходзіцца сапраўды новы беларускі Kraftwerk ці Bronsky Bit. UltraВожык са сваёй “Фабрыкай сноў” зрабіў усіх тым, што ў мэлядычнай песьні сацыяльна-палітычная тэма гучыць больш упэўнена, чым у больш жорсткіх мэталёвых гуртоў. Між іншым, першая песьня УльтраВожыкаў “Атлянтыда” мне таксама вельмі падабаецца.
Ну, Лявоньсіо, трымайся! Ладна, не хвалюйся. У сьвеце апошніх падзеяў ня стану вам бакі мяць. Калісьці, у мае школьныя гады, такая музыка, звычайна, звалася проста – “панк”. Зараз гэта пост-поп-панк з вострасацыяльным кантэнтам. Безумоўна, рэфрэн гэтай песьні будзе сьпявацца на канцэртах вашай адвечна маладой аўдыторыяй. Ну, а калі нядаўнія падзеі адбудуцца зноў, дык, магчыма і я буду мармытаць сабе пад нос пра “гадзючнік”. Чоткая песьня, хлопцы!
Пры канцы скажу, за якія тры песьні я аддаў свае галасы. Гэта “Брудная вада”, “Усё роўна мы пераможам” і “Фабрыка сноў”. Апошняя – мой бясспрэчны фаварыт у гэтым туры!
Цешыць, што нэарамантыкі зрабілі цяжкамэталёўцаў, адпомсьцілі за маю сапсаваную хэві-мэтал-рокерамі студэнцкую маладосьць, хе-хе!
Ігар Варашкевіч
