Экспэрт ТГ — актыўны ўдзельнік беларускай альтэрнатыўнай сцэны з 2004 году. Аўтар і арганізатар фэстываляў «Паходны шалкапрад», «Шансон з чалавечым тварам», «Культура на дапамогу», беларускага рэгі-фэстывалю, «Электронныя забавы» ды іншых. Куратар беларускага аддзяленьня творчых сэмінараў міжнароднага фэстывалю Be2gether-2008, каардынатар сэкцыі беларускіх выканаўцаў на фэстывалі «Пустыя халмы» з 2005 году. Адзін з аўтараў канцэпцыі і прадусар CD Беларускага таварыства незалежных музыкаў. Правёў у Менску канцэрты такіх выканаўцаў, як «Ёлочные игрушки» (Расея), Vialka (Канада-Францыя), НОМ (Расея), I Love You Baby (Швэцыя), Course ov Dialect (Аўстралія), Дамо Сузукі (Японія-Нямеччына) ды іншых. Прамоўтэр і арганізатар гастрольных тураў шэрагу менскіх альтэрнатыўных камандаў («Серебряная свадьба», «Гурзуф», «Кассиопея», «Порт Моне», «Нагуаль», «Аддис Абеба» ды іншых).
«Ляпіс Трубяцкой» — вельмі багатая і шчыльная музычная сьцяна з крамянымі гітарнымі рыфамі, дзявочымі фолькавымі расьпевамі, танцавальнымі рытмамі, карагодамі і агульным плясканьнем у далоні. Сярожа Міхалок вырашыў у адной песеньцы закрануць пачуцьці ўсіх слаёў музычнага спажывецкага рынку. Маслам кашы не змарнуеш — усё найлепшае ў адным трэку. «Зорачкі» — несумненны гіт і, адпаведна, лідэр.
Ня дзіва, што Кульлінковічу цяжка выконваць «Трываю» на канцэртах: поўны панк-рок-адрыў, вострасацыяльныя тэксты. Увогуле, як заўжды. Сапраўдны панк-рок не памрэ ніколі. Безьліч эмоцыяў і воз цяжкага року робяць сваю справу.
ESPRIT — «Знайдзі мяне». Згадваецца піянэрлягер, дзе вось пад такія сьлязьлівыя кранальныя песьні мальцы-шасьціклясьнікі нязграбна вучыліся кранаць за несфармаваныя таліі дзевак-сяміклясьніц. Добрая пачуцьцёвая …і вельмі сумная песьня.
«Разьбітае сэрца пацана» — «Розавы закат». Заўжды падабаліся гэтыя хлопцы і зусім не даспадобы іх творчасьць. Яўную другаснасьць ідэі, адсутнасьць магчымасьцяў перадачы сцэнічнага шоў на аўдыёзапісе залагоджвае хіба выдатная якасьць запісу, зробленага легендарным гукарэжысэрам Андрэем Жукавым.
NatureMorte — «Адэлаіда». Мне падалося, што хард-рок такога фармату сканаў яшчэ з гадоў дзесяць таму. Вельмі нецікава. Музыкі намагаліся ажывіць песьню вельмі няўцямнымі электроннымі ўстаўкамі, але гэта зрабіла песьню яшчэ больш няўклюднай і зьмярцьвелай.
«Троіца» — «Удоль па рэчачцы». Ужо даўно неактуальны і нікому не патрэбны нэа-фольк у руках гэтых карыфэеў эўрапейскай фольк-сцэны становіцца вельмі цікавай цацкай, якой яны круцяць ва ўсіх пласкасьцях, уплятаючы туды гукі касьмічных талерак, кепска заточаных іржавых кос і бульканьня квасу ў барадатым горле дзядулі Вані Кірчука.
Пасьля гэтых словаў нават ня варта пісаць пра гурты «Палац», «Джамбібум» і Насьцю Някрасаву. Хочацца толькі сказаць: «Рабяты, агляніцеся наўкол!!! Будучыня прыйшла. Досыць ужо корпацца ў бабуліным куфары! Не надакучыла? Вам самі ня сумна?»
Weeping Twilight — «Грэх». Ёсьць адчуваньне, што змрочныя касматыя хлопцы запісвалі гэты трэк, калі наслухаліся Алега Скрыпку зь яго акардэонным расьпеўным «Весна прыйде» і айчынную складанку «Сьвяты вечар», дзе Памідораў сваёй басовай чытанкаю манатонна паўтараў «на Каляды, на Каляды, ага».
«Спрат» — «На мяжы». Добры моладзевы палітычны заклік. У лепшых традыцыях апазыцыйнага року. Песьня адмыслова для харавых сьпеваў на барыкадах і для саўндтрэку да фільму пра Беларусь, зьнятага на гранты, скажам швэдзкімі студэнтамі-палітолягамі.
«Хуткі Смоўж» — «Казакi». Калі пачуў назву гурта ўпершыню, у мяне адразу ж паўсталі дакладныя асацыяцыі з страшэнна-культавай наркатычна-шызафрэнічнай піцерскай камандай «Внезапный сыч». Але ўключыў трэк і растроіўся не на жарт. Беларускае народнае рэгі з сынтэтычнымі ці тое баянам, ці тое трубамі ды яшчэ такое пятае кола ў возе — мэтал-устаўка ў сярэдзіне. Тыповы прыклад кепскага зьмяшэньня стыляў.
Аляксандар Багданаў aka Papa Bo, для ТГ
