Адзін з заснавальнікаў гурта IQ48 Яўген «BuZZa» Бузоўскі вырашыў адказаць на артыкул Яна Маўзэра «Нас выкарыстоўваюць за мяжой»: «Ад „дзярмовых“ польскіх клюбаў можна шугацца як чорт ад ладана, але я мяркую, што большасьць іх не дзярмовей за нашыя беларускія сярэдняга зьвяна. А можа, мы проста ў розных клюбах граем».
Так, беларускія музыкі езьдзяць за мяжу. Згодны, шмат хто з польскіх арганізатараў пазыцыянуе запрошаных імi выканаўцаў як «ахвяраў рэжыму» (танная дзейсная рэкляма), да і некаторыя музыкі гэтым грашаць, але бываюць і выключэньні, добра, што іх даволі шмат. Я думаю, тут усё проста, каб цікавасьць да тваёй музыкі не была «выключна палітычнай», ня трэба займацца «выключна палітычнай» творчасьцю, ня трэба быць ангажаваным. Неяк нелягічна граць практычна на кожным «бангалораўскім» мітынгу, а пасьля крыўдзіцца, што твае песьні толькі па мітынгах і ведаюць. Ды і палякі ня ўсе аднолькавыя, нехта падчас канцэрту будзе равець пра дыктатуру, а нехта будзе проста слухаць музыку, калі яна ёсьць, канечне. Няўжо ты, Янка, такіх ня бачыў? Ня веру!!! Я вельмі шмат бачыў, са сцэны бачыў (прабач за нясьціпласьць). Ад «дзярмовых» польскіх клюбаў можна шугацца як чорт ад ладана, але я мяркую, што большасьць іх не дзярмовей за нашыя беларускія сярэдняга зьвяна. А можа, мы проста ў розных клюбах граем.
У чалавека ёсьць права выбара. Хочаш граць толькі тут — грай тут, калі ёсьць такое жаданьне і магчымасьць. Я люблю сваю радзіму, але граць выключна ў Беларусі не магу і не хачу, ды і не атрымліваецца гэта. Мне вось падабаецца выступаць за мяжой. А чым можа не падабацца тое, што цябе гасьцінна сустракаюць, селяць у неблагія ў цэлым гатэлі, кормяць, выстаўляюць добры апарат (можа, і не па райдэры, але аналягічны і ня горшы), а пасьля яшчэ і ўвесь ганарар даюць? Так, агаваруся, бываюць розныя ганарары і розныя райдэры. Да таго ж, калі ты адкрыты і ветлівы, тады да цябе, як гавораць, і людзі пацягнуцца. А вось калі такі суворы, як Грышка Распуцін, чалавечышча са сцэны нешта страшэнна раве на незразумелай мове, тады і пачынаюць палякі беларусоў шкадаваць і разважаць выключна пра «апошнюю дыктатуру Эўропы». Справа ў падачы!
І ня толькі пра клюбы гаворка — ёсьць шмат цікавых, масавых, непалітычных опэн-эўраў ва Ўкраіне, Прыбалтыцы, той жа Польшчы. Вось там увогуле «палітычным» прыходзіцца цяжка, бо людзі сапраўды прыходзяць сем’ямі, збольшага ім пляваць, адкуль ты прыехаў, зь якой дупы вырваўся, яны не разумеюць тваёй мовы, таму на свой паэтычна-палітычны дар можаш адразу забыцца. Тут проста хочуць слухаць добрую музыку, адпачыць. І на такіх мерапрыемствах беларуская публіка ня робіць надвор’я, бо тут яе практычна ўвогуле няма, тут толькі мясцовае насельніцтва, ну, можа быць, некалькі «каліноўцаў», але ж ва Ўкраіне, ў Прыбалтыцы і іх няма, тут ты сапраўды адзін у полі воін! У цябе застаецца толькі два шляхі зацікавіць слухачоў: да канца давіць зь сябе «барацьбіта з рэжымам», бо на іншае ня здольны, а гэта пакуль усё ж канае, альбо граць як мінімум якасную, цікавую музыку. Кожны выбірае па сабе. Падкрэсьліваю, я кажу пра адназначна непалітычныя фестывалі. «Басовішча» ж, Be Free — спрэчна. Па словах Янкі, за тое ён «Басы» і ня любіць, а яшчэ за «хамства» арганізатараў. Але я вось не разумею, як, напрыклад, можна «спазьніцца» на суткі (!) на свой выступ (дзе ж «маўзэры» ўсё ж такі былі гэты час?), потым са скуры вон лезьці, каб усё ж дапусьцілі да сцэны, урэшце патрапіць на яе, а пасьля, зразумеўшы, які непрыемны рэзананс атрымаўся, не міргнуўшы вокам, направа-налева сьпіхваць усё на арганізатараў, якім «пас..ць на групы, якія там выступаюць»?! Заўважце, на арганізатараў, якія перакраілі ўсю праграму фэсту дзеля «маўзэраў», якія па цьмяных прычынах чамусьці не падняліся на сцэну днём раней. Гэтага я не разумею. Можа, такі падыход Янка і называе «ўтрапёнасьцьцю ў гандлі сабою»? Навошта арганізатарам наступны раз такому калектыву ствараць нейкія ўмовы? Таму і адносіны адпаведныя. Увогуле, не хацелася гэтую гісторыю варушыць, прайшло — і хрэн зь ім, але калі яе тут ужо пачалі перапісваць…
У родным беларускім шоў-бізе, дзе кожны другога ведае асобна, інфармацыя распаўсюджваецца з хуткасьцьцю гука, тым больш такая… пікантная. І я ня бачыў пакуль ніводнага дзеяча ад шоў-бізнэсу, які захацеў бы, каб яго зноўку вось так «кінулі». Рознае бывае, нехта можа не да канца выканаць райдэр, але калі ўсё астатняе прынцыповае будзе на ўзроўні, калі да музыкі ставяцца з павагай, лічу, што трэба адыграць канцэрт, як належыць, не паводзіць сябе па-скоцку, і тады наступным разам твой райдэр перавыканаюць! Чалавечы фактар. А «настойлівасьць, утрапёнасьць» шмат хто мае. Вольга Самусік, напрыклад. Да шмат такіх, шмат. Разумных, напорыстых, таленавітых людзей у Беларусі і абмяжоўваць іх колькасьць выключна сваёй «зорнай» асобай я б ня раіў, бо яшчэ і тут нядобразычліўцаў нажывеш. Ды і песьні яны добрыя пішуць, ня менш «клясныя і гітовыя», у мяне вунь пад вакном нехта Саладуху зацягнуў. Канкурэнт?
Мы маем беларускую постсавецкую мадэль шоў-бізу (гэтае тычыцца і арганізацыі гастролей беларусаў у той жа Польшчы), дзе шмат чаго яшчэ вырашаецца «па блаце, па знаёмстве, па сяброўстве», таму калі ты плюеш на гэтыя «сямейныя» правілы, цябе проста могуць і выключыць са сфэры сваіх інтарэсаў. Я не кажу, што гэта добра і правільна, але гэта ёсьць. Людзі ня любяць, калі нехта ідзе па іх галавах, калі нехта вучыць іх жыць, таму з часам і пальцам не паварушаць, каб дапамагчы такім «малАйцам». Трэба разьмяжоўваць: дзе здаровая амбітнасьць, а дзе нездаровыя панты. Гэта ўжо ня шоў-бізнэс, гэта з вобласьці сацыялёгіі. Да і за бугром, я ня думаю, што цябе пагладзяць па галоўцы за падобныя паводзіны, могуць і ў суд падаць за абразу.
P.S. А яскравых, цікавых і вядомейшых «брытанскіх групаў часоў „Бітлз“ і „Ролінгаў“» было вельмі шмат. Такая «яскравая фігура», як ты, Янка, проста мусіш гэта ведаць.
Яўген «BuZZa» Бузоўскі, беларускі музыка
