Экспэрт ТГ нарадзіўся 4 траўня 1984 году ў Польшчы. Называе сябе крытыкам музычным (але не журналістам!). Марцін - галоўны рэдактар незалежнага музычнага парталу «Пра-Рок» ды рэдактар польскага часопіса «Estrada i Studio». Зараз - сканчвае Варшаўскі ўнівэрсытэт, піша дыплём па тэме «Фэльетаністыка Стэфана Кіселеўскага». Зьяўляецца прыхільнікам Arab Strap і Высоцкага. Ня любіць камуны, марскія песьні ды Боба Марлі. Беларусьсю і беларускай музыкай зацікавіўся праз фэстываль «Басовішча», дзе неаднойчы быў у журы. Зацікавіўся да такой ступені, што выдатна вывучыў беларускую мову ды стаў прасоўваць нашыя гурты на польскі музычны рынак.
Найперш гэта пераможца – «Вуліца дым». Натуральна, што і тут магчыма знайсьці крыху відавочных інсьпірацыяў (вось так бы загучала 5'nizza з бэк-лайнам!), але ідэя, выкананьне ды яшчэ словы… проста цуд. Ня магу пагадзіцца з тым, што не пабачым іх хаця бы на сёлетнім «Басовішчы».
Neuro Dubel мы ўсе ў прынцыпе любім за словы. Бывае, што і за музыку, але наконт «Підарасаў» - будзем трымацца прынцыпаў.
Забаўна гучыць назва песьні гурта «Глюкі» - «АntiEMO». Быццам бунт супраць сучаснай гаўнянай псэўда-культуры MTV, але пры праслухоўваньні так не падаецца. Мільённы гурт, якія вырабляюцца масава адразу зь меткай «For american sensitive youth - Made in USA» ды нумарам, каб ня блыталіся.
«Калыханка» «Сьцяны» гэта добры прыклад, як абсалютна геніяльны сонг можна зьнішчыць дрэнным безкаляровым выкананьнем. Запіс басу, мікс інструмэнтаў, канчаткавы мастэрынг - зусім ня тое, чаго можна бы чакаць ад гурта такога клясу.
Значна болей расчараваў іншы гурт, які шаную вельмі моцна. Пасьля двух выдатных альбомаў :B:N:, на якіх магчыма было знайсьці крышачку сьвежасьці, яны пачынаюць апускацца да бяздумных пап-рокавых песень 80-х гадоў, на стары шлях музычных дыназаўраў. Тым больш дзіўна, што робяць гэта разам зь Лявонам Вольскім, які таксама ўжо паказаў ня раз, што просты рок-фармат пачынае яго душыць (адкуль і паўстаюць сольныя праекты).
Не задавальняе мяне да канца «Сумота» «Авангардшколы». Песьня канечне добрая, але гэтыя музыкі засьведчылі, што чакаць ад іх можна большага.
Затое песьня Stepa выклікае ў мяне дзіўнае dejavu нашай маладосьці - пачатку 90-х хадоў, калі захад перажываў захапленьне музыкай grunge (як бачна - да некаторых ў Польшчы ды Беларусі прыйшло толькі з 20-гадовым спазьненьнем), а тут папсовыя мэдыі катавалі нас шыт-музыкай, якая называлася Disco-Polo. Невыпадкова Беласток, у якім жыве Step, атрымаў найменьне сталіцы Disco-Polo:)
Пры канцы засталася «Троіца». І невыпадкова на канец. Музыкам «Троіцы» пэўна ўсё роўна нецікавае меркаваньне іншых. Яны самі ведаюць добра, чаго хачуць у музыцы. Але яшчэ OSIMIRА паслухайце, калі ласка, каб зразумець што можна атрымаць з спалучэньня традыцыі з сучаснымі тэхнічнымі магчымасьцямі! Уласна гурт Івана Кірчука параўноўваць з кімсьці проста ідыятызм. Мне толькі застаецца быць зачараваным. Ды ўсё.
Марцін Полэц, для ТГ
