Экспэрт ТГ нарадзіўся 2 сьнежня 1959 у Гайнаўцы на Беласточчыне. Дэбютаваў у друку 4 лістапада 1979 у газэце «Ніва» (Беласток) з падборкаю вершаў. Пасьля сканчэньня беларускага ліцэю ў Гайнаўцы (1978) памяняў шмат працаў – ад настаўніка да каменачоса. Быў старшынём беларускага форуму самакіраваньня ў Рэспубліцы Польшча. На радыё Рацыя працуе ад моманту заснаваньня ў 1999 годзе – прайшоў шлях ад журналіста і ды-джэя да кіраўніка FM-станцыі. Першая яго кніга – «Фірма» - зьявілася ў 2000 годзе, потым былі кнігі прозы «Мясцовая гравітацыя» і «Белы конь». Улюбёны беларускі сьпявак – Віктар Шалкевіч, але зь цікавасьцю слухае і беларускі рок, і беларускі рэп і намагаецца не прапускаць канцэрты нашых выканаўцаў на Падляшшы.
Маю ўражаньне - мой выбар няшмат адрозьніваецца ад выбару слухачоў-інтэрнэтчыкаў. :B:N: і Лявон Вольскі - ці не ўпершыню разам і сапраўды пасьпяховы мар'яж. Але «Загінулых паэтаў» нельга слухаць, гартаючы газэты. Тут словы даюць моц музыцы, не прапусьціце іх.
«Троіца». Вырваны са сна, пасярэдзіне ночы, слухаю дзесяць нотак і ўжо ведаю - Кірчук і кампанія. Рэспэкт за арыгінальнасьць, што ня бегае ўсьлед за сэзоннымі музычнымі прыгажунямі.
«Глюкі». Безумоўна, ў гэтай песьні не авангард, так гучалі гітары польскіх рок-гуртоў на зломе васьмідзясятых і дзевяностых. Майму пакаленьню, напэўна, даспадобы. Моладзь можа панаракаць, дарэчы, на тое яна і моладзь.
Тацьцяну Беланогую ўпершыню пачуў ў Бельску Падляскім (на «Бардаўскай восені»). З таго часу шмат вады прайшло нашай Бялкай (рака, на якой стаіць Беласток – заўв. рэд.). З кожным запісаным дыскам крок наперад. І гэта ўсё. Прыгожыя дзяўчыны і бардаўская музыка зводзяць мой аб'ектывізм да нуля.
На дэсэрт - «Підарасы п'юць гарбату, маюць рацыю-фм»… «Ты чаму не здымеш з этэру?» - пытаў шмат хто, памылкова сыходзячы з сугучнасьці некаторых словаў песьні з назвай нашай станцыі. А песьня прагучала раз, другі і засталася ў плэй-лісце на доўгія месяцы. Не здыму, бо: па-першае - у нас не здымаюць з этэру, па-другое - паўтару за Аляксандрам Адзінцом, экспэртам ранейшага туру, - Neuro Dubel - мацёры зубр Белавескай пушчы беларускай музычнай сцэны! Па трэцяе, канчаткова суб'ектыўнае, - El Bimbo, прагуляўшыся па ўсім сьвеце, завітала і ў маю прыпушчанскую Гайнаўку. Быў 1974. І цяпер некалькі нотак ад Claude Morgan'а спадаюць са струнаў дзюбэлеўскай гітары інтрыгуючым рэхам маладосьці. :)
Ёсьць у палякаў папулярны рэкламны лёзунг: «Dobre, bo polskie». І так скажу пра ўсё астатняе гэтага туру: «Добрае, бо беларускае».
З павагай да ўсіх, хто струной і словам разбурае наш уласны, антыбеларускі мур.
Міхал Андрасюк, для ТГ
