Нарадзіўся ў 1980 годзе ў Менску. Вучыўся ў музычных школах (4 клясы фартэпіяна, 2 клясы габою). Упершыню выйшаў на сцэну ў 1998 годзе ў складзе музычна-паэтычнае фармацыі «Кузьнец і Сяманя». З 2001 году стала грае ў самадзейным ансамблі інтуітыўнае імправізацыі «Князь Мышкін». Паралельна з 2004 па 2007 год супрацоўнічаў з гуртом «Нагуаль». У 2002 годзе скончыў факультэт журналістыкі БДУ. З траўня 2005 году – вядоўца праграмы пра айчынную музыку «Новая зямля» на Радыё Unistar. За гэты час у этэр выйшла болей за 120 выпускаў. У 2006 годзе выдаў кнігу ўласных вершаў «Марыя S.». Зьбірае Анталёгію сучаснае беларускае музыкі, у якую трапляюць афіцыйна нявыдадзеныя запісы, зьдзейсьненыя ў 21-ым стагодзьдзі. Сочыць за «Тузінам Гітоў» амаль з моманту ўзьнікненьня сайту і лічыць яго выдатнай крыніцай вэрбальнай і аўдыё-інфармаціі, галоўным папулярызатарам беларускае музыкі ў Сеціве
Пра Магілёў
Новыя песьні ад «Глюкаў» ды Nevma, на жаль, ня ўразілі. Можа я ня маю рацыі, але гітары ў такім кантэксьце, знарочыста скажоныя «дысторшанам», становяцца ўжо банальнымі й адыходзяць у архаіку.
Распаўсюджаная хвароба маладога ўтварэньня: хочацца граць, але няма чаго. Так вось і з гуртом, што абраў крымінальны назоў Zatoczka. У прынцыпе для гораду, які заснаваў бандыт (Машэка), гэта натуральна. То Zatoczka нам прапануе перасьпяваны савецкі шлягер пра хакей, то «гімн» футбольных хуліганаў з Расеі, то «Cлова б..» - стары магілеўскі гіт a la rus.
З АСАБІСТАГА. Аднойчы, памятаю, прыехалі мы зь Лявонам Нарушэвічам у Магілёў па запрашэньні Андруся Палаўчэні. Дык мала таго, што нейкія мясцовыя аўтарытэты нам нармальна пайграць не далі, пасьля выступу мне канкрэтна было сказана: «Ачкарык, яшчэ пойдзеш граць – заб'ю!»
Але, канечне, у любым месцы ёсьць інтэлігенцыя. OSIMIRA, Tav.Mauzer у іх ліку.
Пра каралёў
Яшчэ адну вялікую частку гіт-параду занялі рок-каралі. Гэта слушна, улічваючы колькасьць «доўгачаканак» мінулага году. Кульлінковічавы Stasi – бадай, самая зьмястоўная зь іх. У чым музыка і журналістыка блізкія, дык у мэце інфармаваць. «Підарасы» ад Neuro Dubel – выдатны прыклад.
Дарэчы, адна з тэндэнцыяў: музыкі займаюцца журналістыкай (Руся, Маша Яр, Зьм. Вайцюшкевіч, С. Пукст, А. Шадзько ды іншыя). Наадварот, сьпяваючых журналістаў ня так шмат (В. Самусік).
«Крамбамбуля» ўсьцешыла: гурт трымае марку! «Дольчэ віта» – трапная песьня пра асаблівасьці сучаснае беларускае мэнтальнасьці. Зроблена, у прынцыпе, на ўзроўні ранейшых гітоў «Турысты» і «Госьці». Але наркатычнае моцы «Абсэнту» не дасягае.
Наконт «Крамы» - нічога непрадказальнага. Ранейшыя экспэрты, здаецца, усе эпітэты агучылі. Таму няма, чаго дадаць. Акром пытаньня, ці настолькі ўсё стала глуха з блюзам ў Расеі, што спадар Аруцюнаў шукае прытулку ў нас?
А вось Тацьцяна Беланогая квітнее як жанчына, і як бардэса. Зь яе новага альбома «Двукроп'е» мяне, праўда, больш зачапіла іншая песьня – «Каханы мой». Так шчыра й інтымна пра каханьне беларускія кабеты яшчэ ніколі не сьпявалі.
Пра першыя вопыты
Чарговая адметнасьць гэтага туру – першыя беларускамоўныя вопыты. «Гарадзкая туга», Аляксей Хлястоў… Самы ўдалы дэбют, мяркую, у Naka. Акром таго. Калісьці крытыкі ў дачыненьні музыкі ўжывалі дзіўны тэрмін «музыкальнасьць». У пані Шпакоўскай і кампаніі, відавочна, атрымаўся самы «музыкальны» твор з усіх удзельнікаў гіт-параду: скрупулёзная партыя рытм-сэкцыі, маніякальны вакал, а галоўнае - узрушлівы ўступ (дрыжыкі па ўсім целе!).
Дарэчы, таксама тэндэнцыя апошняга часу – гурты, заснаваныя прафэсійнымі акторкамі (Naka, «Срэбранае вясельле», «Детидетей»).
А. Хлястоў – суцэльная нудота і каньюктурныя памкненьні, чаго і варта было чакаць. Я чамусьці меў спадзеў на лепшае. Выканаўца стаіць на правільным месцы ў гіт-лісьце. Згодны з наведнікамі «Тузіну». Толькі шкада, што раней вылецеў Вінцэнт – якраз, добры прыклад поп-музыкі.
З АСАБІСТАГА. Нядаўна глядзеў па тэлевізіі інтэрвію з адным поп-выканаўцам: «Раней Вы называлі сябе Дзьмітры Карпінчык?» – «Так». – «Але цяпер Вас завуць інакш». – «Мяне блыталі зь Дзьмітрыем Калдуном, і мы з прадусарам вырашылі знайсьці новая імя. А таксама якое-небудзь спрадвечна рускае прозьвішча. Абралі дзявочае прозьвішча маёй маці. Так я стаў Германам Цітовым». – «Але цяпер Вы ўжо не Цітоў, а проста Герман?» – «Так. Ад прозьвішча мы вырашылі адмовіцца».
Пра палескія ноты
Галоўная барацьба ў гіт-парадзе, як я заўважыў, разгарнулася між J:морсам ды Unia. Я стаяў усё ж на баку «морсаў» – арыгінальны густоўны твор. Дарэчы, на тую ж тэму, што й у «Крамбамбулі».
Згодны зь меркаваньнямі Ўладзімера Пугача пра тое, што падзяляць музыку па моўнай прыкмеце – глупства. Але прынцыпова не сьпяваць на роднай мове глупства ня меншае.
Unia ўразіла дудовым сола – інструмэнт, усё ж, капрызны. Алег Хаменка таксама дадаў першароднае прыгажосьці. Адчуваецца патэнцыял. Але… Фольк-камандаў у нас шмат. Ды сьпяваюць яны нярэдка адны і тыя ж песьні. У той час, калі ў фондах Акадэміі навук пыліцца безьліч нерэалізаваных экспэдыцыйных запісаў. Калі ў кнігарнях лёгка можна купіць, скажам, двухтомнік палескіх сьпеваў з нотамі.
Як сьведчыць дыск, які Unia перадалі на Радыё Unistar, у іх рэпэртуары значыцца ня толькі зацёрты «Хлопец», але й «Ой, то не вечер» і «Шумел камыш».
Пра канструктар
Вельмі бесклапотна пачувацца ў межах пэўнага стылю: быццам набыў каробку з канструктарам – вось табе тыповыя акорды, тэмпарытм, тэматыка. Але такія ж наборы ёсьць у мільёнаў людзей. Можа, цікавей самому зрабіць дэталі? А яшчэ лепей – прыдумаць кардынальна іншую гульню? Менавіта зараз, як мне здаецца, час новых рашэньняў. Відаць што, больш акустычных і мінімалістычных.
З АСАБІСТАГА. У мінулую нядзелю наведаў канцэрт Рамана Яраша ў Доме Ваньковічаў. Ніколі ня чуў у межах адной кампазыцыі адначасова дуду, раяль, аўтэнтычны сьпеў і сумесь фальклёрнага й аўтарскага тэкстаў.
Дзякую за ўвагу! Гэты былі ўсяго толькі меркаваньні простага слухача, аматара і дылетанта. Таму не крыўдуйце, калі што ня так. І прапаную правесьці тур інструмэнтальнае музыкі. Сьпеў – другасная рэч.
Віктар Сямашка, для ТГ
