Выбар Ігара Сукманава: Neuro Dubel, Крамбамбуля, Zatoczka

| 29.12.2007 |

Экспэрт ТГ нарадзіўся ў Менску, скончыў СШ №50, потым – Усерасейскі інстытут кінематаграфіі, курс «кіназнаўства», стажыраваўся ў Сан-Францыска. Па вяртаньні з ЗША – працаваў у прадусарскім аддзеле радыё Бі-Эй. Цяпер – праграмны дырэктар радыё «Юністар». Вядомы беларускі кінакрытык. Вядучы тэлепраграмы «Час кіно», кіраўнік праекту «Канаманія». Садзейнічаў беларускаму пракату «Танцоркі ў цемры» з Б'ёрк у галоўнай ролі, асабіста знаёмы з шмат якімі знанымі музычнымі і кіназоркамі. Кажа, што зь беларускай музыкі для радыёэтэру цяжка выбіраць годныя творы, бо ўсе – спрэс клоны. «Нам не стае яркіх асобаў, якіх вельмі шмат на расейскай эстрадзе», - сказаў неяк экспэрт ТГ.

Паколькі праграмнага дырэктара сталічнай радыёстанцыі цяжка падазраваць у смакавай выборлівасьці, я ня буду разумнічаць, зморшчваць лоб і са спачуваньнем заяўляць, маўляў, сымпатызую Підарасам. Толькі хто мяне зразумее, калі я ў гэтым прызнаюся, бо інтанацыі, сэнтынцыі ды інсынуацыі, нефарматная сэксуальнасьць зноў жа. І так зразумела, што паўсюль іх, як дроў у лесе – як у простым, так і пераносным сэнсе. Дык навошта жа іх культываваць і надалей, выпінаць, кідацца імі ў твар і г.д і да т.п. Весела? Па-вар'яцку? Сьмела? Актуальна? Фарматна? Нефарматна? Непрыгладжана і непадстрыжана!

«Крамбамбуля» ў пошуках салодкага жыцьця аб'ядналася з «Городской тоской». Ніштавата выйшла, толькі несур'ёзна ўсё гэта. Які такі глямур у гіп-гопе?! Навошта іранізаваць зь недасягальнай мары мільёнаў? Я разумею, што мне не Аніту Экбэрг падсоўваюць, а нешта неабавязковае, дробнае, гульлівае. А калі гэтую забаву нехта ўспрымае занадта сур'ёзна? І напраўду палічыць яе «папсовенькай». Але я тое разумею, што гэта «папса», ды ня тая. Я ж адчуваю, што музычная непераборлівасьць абцяжараная падтэкстам. Баюся, ня кожнаму гэты light entertainment па зубох.

Мог бы клюкнуць на сола трубы ў «Слове» ад Zatoczka. Проста купіцца, скарыцца, як кажуць, пранізьліваму ў сваёй прастэчы драматызму мэлёдыі, як прадаўся колісь клясычнаму «En Aranjuez con tu amor» by Joaquin Rodrigo. Уласна, мэлёдыя зваблівае настолькі, што ацаніць глыбіну песенных строфаў я ня ў змозе. Учутыя ў паўвуха «галіны лёсу» змушаюць задумацца пра невыносную лёгкасьць быцьця, а значыць вымагаюць яшчэ дадатковых высілкаў над сабой. Мяркую, пад такую песьню някепска пішуцца лісты з Івадзімы. Праглядваецца ў ёй мужчынскі сантымэнт, даволі пануры і ў нечым манатонны, затое без таннага надрыву.

Мог бы яшчэ адзначыць Зьмітра Вайцюшкевіча і WZ-Orkiestra за скрайнюю эмоцыю прыпева. Эмоцыя тая настолькі напружаная (дадаў бы – складаназлучаная), што падаецца нібы душэўны транс не за Бугам.

Ігар Сукманаў, для ТГ

У сетках:

падзяліцца ў сваёй сетцы:
Тузін Гітоў у Twitter

Камэнтары:

Для абмеркаваньня гэтага матэрыялу Вам неабходна аўтарызавацца альбо зарэгістравацца.